على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «هر بخشى از قرآن، بخش ديگرش را تصديق مى‌كند، و هيچ پاره‌اى از آن، پاره ديگرش را تكذيب [و نفى‌] نمى‌كند؛ امّا به تو چنان خِردى داده نشده است كه از آن، بهره بگيرى. اكنون آنچه از كتاب خداوند عز و جل را كه در آن شك دارى، باز گو».

آن مرد گفت: خداوند، در يك جا مى‌فرمايد: «پس امروز، ما هم آنان را از ياد مى‌بريم، چنان كه آنان ديدار امروز خود را از ياد بردند»، و در جايى ديگر مى‌فرمايد: «خدا را فراموش كردند. پس [خدا هم‌] آنان را فراموش كرد» و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «و پروردگار تو، فراموشكار نبوده است». [خداوند،] يك بار، خبر مى‌دهد كه او فراموش مى‌كند و يك بار خبر مى‌دهد كه فراموش نمى‌كند! اين، چگونه است، اى امير مؤمنان؟

فرمود: «باز هم از آنچه [از كتاب خدا] كه در آن شك كرده‌اى، بگو».

آن مرد گفت: [خداوند،] در جايى مى‌فرمايد: «و روزى كه روح و فرشتگان، به صف مى‌ايستند و [مردم،] سخن نمى‌گويند، مگر آن كسى كه [خداى‌] رحمان به او رُخصت دهد، و سخنِ راست مى‌گويد»؛ ولى در جاى ديگرى مى‌فرمايد: «پس از آن كه ايشان را به سخن گفتن فرمان مى‌دهد، مى‌گويند»- «به خدا، پروردگارمان، سوگند كه ما مشرك نبوديم!»، و مى‌فرمايد: «روز قيامت، بعضى از شما، بعضى ديگر را انكار مى‌كنند و برخى از شما، برخى ديگر را لعنت مى‌كنند»، و مى‌فرمايد: «اين مجادله اهل آتش، قطعاً راست است»، و مى‌فرمايد: «در حضور من، مجادله مكنيد، و من، پيشاپيش، شما را بيم دادم» و مى‌فرمايد: «بر دهان‌هاى آنان، مُهر مى‌نهيم و دست‌هايشان، با ما سخن مى‌گويند و پاهايشان، بدانچه فراهم ساخته‌اند، گواهى مى‌دهند». پس يك بار خبر مى‌دهد كه آنان (دوزخيان)، سخن مى‌گويند. يك بار خبر مى‌دهد كه سخن نمى‌گويند، مگر آن كس كه [خداوند] رحمان به او اجازه دهد و راست مى‌گويد. يك بار خبر مى‌دهد كه خلايق، سخن نمى‌گويند و از قول آنها مى‌فرمايد: «به خدا، پروردگارمان سوگند كه ما مشرك نبوديم!»، و يك بار خبر مى‌دهد كه آنان با يكديگر، جَر و بحث مى‌كنند.

اينها چگونه است- اى امير مؤمنان- و چه طور در آنچه شنيدى، شك نكنم؟!