شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - ٥/ ٢ - ١ فصاحت و بلاغت

امام هادى عليه السلام فرمود: «زمانى كه خداوند، موسى عليه السلام را فرستاد، جادوگرى در ميان مردم روزگار او، رواج داشت. از اين رو، او از طرف خداوند، چيزى براى مردم آورد كه آنان، توان انجام دادن مانند آن را نداشتند و بدان وسيله، جادوى آنها را باطل ساخت و حجّت را بر آنان، تمام كرد.

و عيسى عليه السلام را در زمانى فرستاد كه فلج و زمينگيرى، شيوع داشت و مردم، به طبابت نياز داشتند. از اين رو، عيسى عليه السلام از نزد خداوند، چيزى برايشان آورد كه مانند آن را نداشتند، و او به اذن خدا، مردگان را زنده كرد و كور مادرزاد و پيس را شفا داد و بدين وسيله، حجّت را بر آنان تمام كرد.

و محمّد صلى الله عليه و آله را در ميان مردم روزگاران فرستاد كه خطابه و سخنورى (به گمانم شعر را هم فرمود) در ميان مردم روزگارش رايج بود. پس ايشان از نزد خداوند، مواعظ و حكمت‌هايى آورد كه به وسيله آن، گفتار ايشان را باطل ساخت و حجّت را بر آنها تمام كرد».

٢٤٤. امام رضا عليه السلام: خداوند- تبارك و تعالى-، اين قرآن را با همين [زبان و] حروفى فرو فرستاد كه همه عرب، با آن سر و كار داشتند. سپس فرمود: «بگو: اگر انس و جن گِرد آيند تا همانند اين قرآن را بياورند، نمى‌توانند همانند آن را بياورند، هر چند پشتيبان يكديگر باشند».

٢٤٥. امام عسكرى عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند متعال: «الف. لام. ميم! اين كتاب»-: يعنى:

اى محمّد! اين كتابى كه بر تو فرو فرستاديم، مجموعه‌اى از حروف بُريده است كه از جمله آنهاست: «الف. لام. ميم»، و اين قرآن، به زبان شما و با الفباى شماست.

پس اگر راست مى‌گوييد، شما هم مانند آن را بياوريد و در اين راه، از ديگر حاضرانتان نيز كمك بگيريد.