شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤١ - ٤ دلالت محتواى قرآن بر پيراستگى آن از تحريف

همه معارف قرآن كريم با همه وسعت خويش، گويى موجودى زنده و يگانه است و يك روح در كالبد آنها جريان دارد و همان، مبدأ و اساس معارف قرآنى است و اصلى است كه همه بدان باز مى‌گردند و آن اصل توحيد است كه اگر يك‌يك معارف قرآن را باز كنيم، بدان مى‌رسيم. قصص امت‌هاى گذشته، اخبار غيبى و پيشگويى حوادث آينده كه به صراحت يا كنايت در قرآن عصر پيامبر آمده بودند، همگى در قرآن كنونى مشهودند. قرآن موجود، بر خلاف تورات و انجيل، انبيا را با شايسته‌ترين بيان‌ها وصف مى‌كند؛ همان گونه كه بايسته طهارت دين و نزاهت انبياى الهى است. تفاوت قرآن كريم با اين كتاب‌ها در اين موضوع به خوبى نمودار است.

از جامع‌ترين اوصافى كه قرآن كريم، خود را بدان وصف كرده است،" ذكر" يا يادآورى خداست. اين كتاب آسمانى، در وصف خودش، تأكيد دارد كه در راهنمايى انسان به سوى خدا همواره زنده است، همه جا از اسماى حُسنا و صفات علياى خدا نام مى‌برد، سنّت او را در صنع و ايجاد، باز مى‌گويد، اوصاف ملائكه و كتب و رسل خدا را بر مى‌شمارد، شرايع و احكام خدا را وصف مى‌كند و از سرانجامِ امر خلقت يعنى معاد و برگشت به سوى خدا و جزئيات سعادت و شقاوت و آتش و بهشت سخن مى‌گويد و اينها جز ذكر و ياد خدا نيست؛ همان كه قرآن كريم، با قول مطلق، خود را بدان ناميده است».[١]

اين دليل، بر مبناى علامه طباطبايى استوار است- كه «تبيين قرآن به قرآن» است- و بنا بر آن، متن و محتواى قرآن به تبيين خود مى‌پردازد و خود را معرفى مى‌كند و فراتر از شرح اسمى، حقيقت علوم خود را باز مى‌گويد. با اين حال، برخى محققان بر آن خرده گرفته‌اند كه به دور مى‌انجامد؛ زيرا مدعا، سلامت قرآن از

[١]. ر. ك: الميزان فى تفسير القرآن: ج ١٢ ص ١٠٥- ١٠٧.