شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٥ - فصل چهارم نگاه داشتن قرآن از تحريف

پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد زد و فرمود: «بس كن؛ زيرا سوره به اندازه خود هست [و نيازى به افزودن ندارد]».

٢٤٠. مقتنيات الدُّرَر- در تفسير اين سخن خداى متعال: «فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما ...؛ از پذيرايى آن دو، خوددارى كردند ...»-: گفته شده: اهالى آن آبادى، چون شنيدند كه اين آيه نازل شده است، از اين ننگ، شرمسار شدند و با محموله‌اى از طلا، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند: «اى پيامبر خدا! اين طلاها را مى‌دهيم و در مقابل، شما حرف با [ى أبَوْا] را در آيه به حرف تا، تغيير دهيد» تا اين گونه قرائت شود: «فَأَتَوا أن يُضَيِّفوهُما»؛ يعنى: «آمدند كه آن دو را پذيرايى كنند» و آمدن اهل آبادى نزد آن دو، براى پذيرايى كردن باشد.

و گفتند: غرض ما از اين كار، آن است كه اين لكّه ننگ از دامن ما زدوده شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نپذيرفت و فرمود: «تغيير دادن [حتّى‌] يك نقطه، موجب وارد شدن دروغ در كلام خدا مى‌شود، و اين، عبوديت نسبت به پروردگار را خدشه‌دار مى‌سازد».

٢٤١. امام صادق عليه السلام: زمانى كه خداوند، موسى بن عمران و پس از او، ديگر انبياى بنى اسرائيل را مبعوث كرد، از همه آنها، پيمان و ميثاق‌هايى گرفت كه به محمّد عربِ درس ناخوانده مبعوث در مكّه كه به مدينه مهاجرت مى‌كند، حتماً ايمان بياورند؛ پيامبرى كه كتابى مى‌آورد كه برخى از سوره‌هايش با حروف مقطّع آغاز مى‌شوند و امّتش آن كتاب را حفظ و در حال ايستاده و نشسته و راه رفتن و در هر حال، آن را قرائت مى‌كنند و خداوند عز و جل نگهدارى آن را برايشان آسان مى‌كند. آنان، وصىّ محمّد صلى الله عليه و آله و برادرش، على بن ابى طالب عليه السلام، را قرين او مى‌دانند؛ كسى كه علوم پيامبر را كه ايشان به وى آموخت، فرا گرفت و امانتى را كه پيامبر، آن را به عهده او گذاشت، بر عهده گرفت، و هر كه را با محمّد صلى الله عليه و آله به دشمنى برخاست، با شمشير بُرنده، ذليل ساخت، و هر كه را با او به مجادله پرداخت، خاموش ساخت و با دليل روشن، با او به هماوردى برخاست. با بندگان خدا، بر سر آيات‌