صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٤٥ - پرهيز از اختلافات

غالباً با هم بد بودند؛ مخالف بودند. من شنيده‌ام كه اگر يك دشمنى براى يكى از اينها پيدا مى‌شد، اين دو جنبه [و] جهت مخالف با هم مجتمع مى‌شدند، اين دشمنها را بيرون مى‌كردند. بعد كه آن بيرون مى‌رفت، بر مى‌گشتند به حال اختلاف خودشان.

يك مسأله عقلايى است كه شما وقتى كه همه‌تان مسلمان هستيد، همه‌تان بنا داريد كه اين نهضت ان شاء اللَّه اسلامى پيش برود، اكثريت با شماست، يعنى يك اكثريت قاطع با شماست، لكن اختلافات اسباب اين نشود كه حتى اختلاف با هم داشته باشيد در مقابل آنها، اگر متحد در مقابل آن تيپى كه دشمن اصل انقلاب و دشمن اصل اسلام است، در مقابل آنها مجتمع باشيد، آنها هيچ كارى از آنها ديگر بر نمى‌آيد. ولى مهم اين است كه با هم اجتماع داشته باشيد، خودتان با هم اجتماع داشته باشيد. آنها را هم بتوانيد نصيحتشان كنيد؛ بتوانيد وادارشان كنيد كه ساكت باشند. اگر نتوانستيد و نكردند؛ البته يك طور ديگرى با آنها عمل مى‌شود.

[در اينجا يكى از حاضرين در مورد نقش تفرقه‌انگيز روحانى‌نماها مطالبى بيان داشت.].

امام: خوب، حالا آن هم، آن هم يك دردى است كه آن هم ان شاء اللَّه خداوند هدايتشان كند.