نباشد. همه چيزمان مستقل باشد. افكارمان مستقل باشد. راديويمان مستقل باشد. تلويزيونمان مستقل باشد. سينمايمان مستقل. جدا بشود از آن مسائل غربى، خودمان على حده براى خودمان يك زندگى داشته باشيم. نترسيد از اينكه به شما بگويند «كهنه‌پرست» نترسيد از اينكه يك روزنامه‌نويسى يا يك مقاله‌نويسى- كه نمى‌دانم چه حالى در او هست، چه فكرى مى‌كند- انتقاد بكند. از انتقاد نترسيد. اينها انتقاد مى‌كنند.

اين يك حرف است كه عرض مى‌كنم كه بايد اگر شما علاقه داريد به اينكه مملكتتان يك مملكت مستقل بشود، در آن محلى كه هستيد آنجا را درستش كنيد، همه بايد هر كسى در محل خودش. شما نرويد سراغ اينكه مثلًا روزنامه چطور است. شما كار خودتان را بكنيد. روزنامه نويس هم كار خودش را خوب انجام بدهد. ادارى هم كار ادارى خودش را انجام بدهد. هر كدام در هر محلى كه هستند كار آن محل را خوب انجام بدهند. و اگر شما بخواهيد خوب انجام بدهيد، بايد اين راديو تلويزيون را از اين چيزهايى كه ضعف در قلب انسان، در مغز انسان مى‌آورد، انسان را از انسانيت خودش بيرون مى‌كند، استقلال فكرى را از دست مى‌دهد، اينها را بايد از او احتراز كنيد. مقالاتى هم كه آنجا بايد گفته بشود، ناطقهايى هم كه آنجا مى‌آيند نطق مى‌كنند، اشخاصى باشند كه نخواهند يك مملكتى را به تباهى بكشند؛ به اسم اينكه ما مترقى هستيم نخواهند ما را به عقب برگردانند؛ به اسم اينكه «تمدن بزرگ» است! چنانچه كردند با ما آنچه را كه بايد بكنند. اين عرض من راجع به اين قضيه.

شوراى سياست گذارى در صدا و سيما

مسأله ديگر اين است كه- ديروز هم آقاى نخست وزير و اينها كه اينجا بودند مسئله راديو و تلويزيون طرح شد- يك شورا بايد باشد در راديو تلويزيون. و چاره از اين نيست. بايد يك نفر مشرف نباشد، كه هر چه دلش بخواهد بكند، يك شورا باشد. اين شورا يك نفرش را من تعيين مى‌كنم؛ يك نفرش را نخست‌وزيرى تعيين مى‌كند؛ و دو نفرش را خود راديو تلويزيون تعيين مى‌كند. و آن ثالثش را هم بعد صحبتش مى‌شود كه‌