كردند، از روى عقل، از روى منطق، صحبت بكنند. اينها را در راديو خواستند كه با ايشان صحبت بكنند، حاضر نشدند. اينها در مكتب شكست خورده‌اند، اينها يك دسته اشرار هستند؛ نه مكتب دارند. اينها اشرار هستند. بنا بر اين، اشرار را ما بايد سر جاى خودشان بنشانيم و با آنها با خشونت رفتار كنيم، لكن من باز مهلت دادم به آنها كه باز سر عقل بيايند، و برگردند به دامن ملت و با ملت همراهى كنند. اين مربوط به اين قضايا.

نقش معلم در جامعه‌

و اما معلم، نقش معلم در جامعه، نقش انبياست. انبيا هم معلم بشر هستند. نقش بسيار حساس و مهمى است؛ و مسئوليت بسيار زياد دارد. نقش مهمى است كه همان نقش تربيت است كه «إخراج مِنَ الظلمات إلى النور» آنهايى كه‌ اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ [١] همين سِمَت معلمى است. خداى تبارك و تعالى اين سِمَت را به خودش نسبت مى‌دهد كه خداى تبارك و تعالى ولىّ مؤمنين است؛ و آنها را از ظلمات اخراج مى‌كند به سوى نور. و معلم اول خداى تبارك و تعالى است كه اخراج مى‌كند مردم را از ظلمات به وسيله انبيا و به وسيله وحى مردم را دعوت مى‌كند به نورانيت؛ دعوت مى‌كند به كمال؛ دعوت مى‌كند به عشق، دعوت مى‌كند به محبت؛ دعوت مى‌كند به مراتب كمالى كه از براى انسان است. دنبال او انبيا هستند كه همان مكتب الهى را نشر مى‌دهند، و آنها هم شغلشان تعليم است؛ معلمند، معلم بشرند. آنها هم شغلشان اين است كه مردم را تربيت كنند و انسان را تربيت كنند كه از مقام حيوانيت بالا برود و به مقام انسانيت برسد. انسان مقامهايى دارد كه مقام اولش همين مقام [است‌] بعد از اينكه مراتبى را سير كرد همين مقام حيوانيت است، يك حيوانى است مثل ساير حيوانات، بلكه خطرناكتر. خطر حيوانات به اندازه خطر انسان نيست. آن قدرى كه انسان جنايت وارد مى‌كند به همنوع خودش، هيچ حيوانى حتى سَبُع‌ [٢] هم، آن قدر جنايت وارد نمى‌كند.

[١] بخشى از آيه ٢٥٧ سوره بقره: «خدا، سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند و آنها را از تاريكيها به سوى نور خارج مى‌سازد».

[٢] حيوان درنده.