شمشير براى آنهايى كه توطئه‌گر بودند. ما خونها داديم و شهدا داديم. اسلام خون داد و شهدا داد. ما فرقهاى شكافته داديم، مثل على بن ابى طالب، على بن الحسين و سرهاى بر نيزه رفته داديم، مثل سيد الشهدا و اصحاب و اعوان او. اسلام در تمام اعصار، با خون و با شمشير و با اسلحه پيش برد و نمايش پيدا كرد.

عدم هراس جوانان از مرگ‌

ما از شهيد دادن باكى نداريم. در عيد فطر سال قبل و در آن ايام شهدا داديم و در اين فطر و در اين ماه صيام هم شهدا داديم، از شهادت باكى نيست. اولياى ما هم شهيد شدند يا مسموم شدند يا مقتول. اولياى ما هم بعض از آنها در حبس و بعض از آنها در تبعيد به سر بردند. براى اسلام هر چه بدهيم كم داديم. و جانهاى ما لايق نيست. بدخواهان ما گمان نكنند كه جوانهاى ما از مُردن، از شهادت، باكى دارند. شهادت ارثى است كه از اولياى ما به ما مى‌رسد. آنها بايد از مردن بترسند كه بعد از موت را فنا مى‌دانند. ما كه بعد از موت را حيات بالاتر از اين حيات مى‌دانيم چه باكى داريم. خائنها بايد بترسند، خادمهاى به اسلام خوفى ندارند. ارتش ما، ژاندارمرى ما، شهربانى ما، پاسداران ما، خوفى ندارند. پاسداران ما را كه در پاوه و امثال آن سر بريدند به حيات جاودان رسيدند.

گروهكهاى فاسد در خدمت بيگانگان‌

ما هر چه خواستيم هدايت كنيم اين قشرهاى فاسد را، هر چه مهلت داديم كه هدايت بشوند، هر چه مهلت داديم كه به خود بيايند، هر چه مهلت داديم كه به مصالح كشور نظر كنند، هر چه آزادى داديم كه آزادى را براى ملت وسيله رشد ملت قرار بدهند، آزادى قلم داديم، آزادى بيان داديم، آزادى اجتماعات داديم، آزادى احزاب داديم، كه اينها اگر درست مى‌گويند كه براى ملت كار مى‌كنند و دمكرات هستند، حكومت مردم بر مردم مى‌خواهند، اگر اينها حكومت مردم بر مردم مى‌خواهند، چرا نمى‌گذارند مردم سرنوشت خودشان را تعيين كنند؟ چرا با خرابكاريها نمى‌خواهند مردم حكومت خودشان را تعيين كنند؟ چرا با غائله‌آفرينيها نمى‌گذارند كه ملت، قانون اساسى خودش‌