صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٦٣ - مهمترين كار «احياى كشاورزى» است

سخنرانى [در جمع كاركنان سازمان مركزى تعاون روستايى (احياى كشاورزى)]

زمان: صبح ٧ شهريور ١٣٥٨/ ٦ شوال ١٣٩٩

مكان: قم‌

موضوع: نياز كشور به كار و كوشش و ضرورت احياى كشاورزى‌

حضار: كاركنان سازمان مركزى تعاون روستايى‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

فريبكارى و لفّاظى در عصر طاغوت‌

اينكه حالا من با شما مى‌توانم صحبت بكنم- و اشكالاتتان را البته بايد بعد با دولت در ميان بگذاريد- اين است كه تا كنون كشاورزى ما به طور وحشتناكى عقب زده شده بود، و با اسم «اصلاحات ارضى» به كلّى كشاورزى از بين رفت و همه‌اش الفاظ بود. شاه به همه تعليم كرده بود كه با الفاظ، وزارتخانه‌ها الفاظ، در كشاورزى الفاظ، همه جا خطابه و الفاظ بود؛ واقعيت در كار نبود، انحراف بود. خود آن مرد از همه استادتر در اين انحراف بود؛ و البته به او ياد مى‌دادند استادها. تمام كارهاى كشور با الفاظ و با چيزهاى فريبنده مى‌خواست اداره بشود. و متأسفانه از همه امور بدتر كشاورزى بود. مملكت ايران را كه بايد يك استانش براى خودش كافى باشد و مابقى‌اش صادر بشود، به اسم «اصلاحات ارضى» به آنجا كشاندند كه احتياج دارند به امريكا و غير، براى همه چيز. كشاورزى را به كلّى شكست دادند. البته الفاظ زياد! هى گفت صنعتى مى‌خواهد بشود، اسباب اين شد كه محلّه‌هايى در تهران پيدا شد؛ محلّه‌هاى زاغه‌نشين، چادرنشين و امثال اينها. كشاورزها از مَحالّ خودشان كوچ كردند به اطراف شهرها و خصوصاً تهران. و اين فاجعه‌ها و مصيبتها به بار آمد.

مهمترين كار «احياى كشاورزى» است‌

از حالا به بعد هم اگر بخواهيد با خطابه و با لفظ و با اين مسائل تمام كنيد، قضايا باز همان است. اگر ما بخواهيم هى بنشينيم بگوييم ما چه كار مى‌كنيم، چه كار مى‌كنيم، چه كار كرديم، و واقع مطلب اين باشد كه كارى انجام ندهيم، اين همان دستگاه سابق است؛