در اين آيه شريفه‌اى كه آقا خواندند، [١] يك جهت مربوط به ذات مقدس حق تعالى بود كه تحقق پيدا كرد؛ يك جهت هم مربوط به ماست. آنكه مربوط به قدرت الهى بود تبديل كرد خوفهاى ما را به ايمنى. قبلًا ما از قواى انتظامى، ملت ما از سازمان امنيت، از شهردارى، از شهربانى، از همه اينها، از دستگاه ظلم، خوف داشتيم. خداى تبارك و تعالى تبديل كرد اين خوف را به ايمنى. و الآن ما با كمال امانت و ايمنى در اينجا نشسته‌ايم. يك جهت هم مربوط به ماست: يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً. ما بايد چه كنيم؟ عبادت خدا، و كسى را شريك با او قرار ندادن. نه قدرتها را ما شريك قرار بدهيم؛ و نه نَفْس اماره را؛ و نه شياطين را. همه چيز را از او بدانيم؛ و همه قدرتها را قدرت او بدانيم. كسى را ما صاحب قدرت ندانيم الّا او؛ اين پيروزى را از او بدانيم. ما چيزى نداشتيم، قدرتى نداشتيم، تشكيلاتى نداشتيم، مردم متفرقى بوديم، هر كسى مشغول به كار خود و حال خود، و همه گرفتار دست جبارها. آنكه ما را مجتمع كرد، آنكه همه دلهاى ما را

[١] آيه‌اى كه (قبل از سخنان امام) خوانده شد، آيه ٥٥ از سوره نور بود:

«وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى‌ لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ‌» و خدا به كسانى از شما مؤمنان در زمين خلافت دهد چنانكه امتهاى صالح پيامبران سلف، جانشين پيشينيان خود شدند و علاوه بر خلافت، دين پسنديده آنان را بر همه اديان تمكن و تسلط عطا كند، و بر همه مؤمنان پس از خوف و انديشه از دشمنان، ايمنى كامل دهد، كه مرا به يگانگى بى‌هيچ شائبه شرك و ريا پرستش كنيد و بعد از آن، هر كه كافر شود بحقيقت همان فاسقان تبهكارند.