سد بسيار فاسد را خراب كرديم، به طور انقلابى عمل كرده بوديم، قلم تمام مطبوعات را شكسته بوديم و تمام مجلات فاسد و مطبوعات فاسد را تعطيل كرده بوديم، و رؤساى آنها را به محاكمه كشيده بوديم و حزبهاى فاسد را ممنوع اعلام كرده بوديم، و رؤساى آنها را به سزاى خودشان رسانده بوديم، و چوبه‌هاى دار را در ميدانهاى بزرگ برپا كرده بوديم و مفسدين و فاسدين را درو كرده بوديم، اين زحمتها پيش نمى‌آمد. من از پيشگاه خداى متعال و از پيشگاه ملت عزيز، عذر مى‌خواهم، خطاى خودمان را عذر مى‌خواهم. ما مردم انقلابى نبوديم، دولت ما انقلابى نيست، ارتش ما انقلابى نيست، ژاندارمرى ما انقلابى نيست، شهربانى ما انقلابى نيست، پاسداران ما هم انقلابى نيستند؛ من هم انقلابى نيستم. اگر ما انقلابى بوديم، اجازه نمى‌داديم اينها اظهار وجود كنند. تمام احزاب را ممنوع اعلام مى‌كرديم. تمام جبهه‌ها را ممنوع اعلام مى‌كرديم. يك حزب، و آن «حزب اللَّه»، حزب مستضعفين.

هشدار به قشرهاى فاسد

و من توبه مى‌كنم از اين اشتباهى كه كردم، و من اعلام مى‌كنم به اين قشرهاى فاسد در سرتاسر ايران كه اگر سر جاى خودشان ننشينند، ما به طور انقلابى با آنها عمل مى‌كنيم. مولاى ما، امير المؤمنين- سلام اللَّه عليه- آن مرد نمونه عالَم، آن انسان به تمام معنا انسان، آنكه در عبادت آن طور بود و در زهد و تقوا آن طور و در رَحم و مروت آن طور و با مستضعفين آن طور بود، با مستكبرين و با كسانى كه توطئه مى‌كنند شمشير را [مى‌كشيد و] مى‌كشت. هفتصد نفر را در يك روز- چنانچه نقل مى‌كنند- از يهود بنى قُرَيْظَه- كه نظير اسرائيل بود و اينها از نسل آنها شايد باشند- از دم شمشير گذراند! خداى تبارك و تعالى در موضع عفو و رحمتْ رحيم است. و در موضع انتقام، انتقامجو. امام مسلمين هم اين طور بود، در موقع رحمت، رحمت؛ و در موقع انتقام، انتقام. ما نمى‌ترسيم از اينكه در روزنامه‌هاى سابق، در روزنامه‌هاى خارج از ايران، براى ما چيزى بنويسند. ما نمى‌خواهيم وجاهت در ايران، در ...، در خارج كشور پيدا بكنيم. ما مى‌خواهيم به امر