انبيا آمده‌اند كه انسان درست كنند، انبيا مأمورند كه افراد را- افرادى كه بشر هستند و از همين با حيوانات فرق ندارند- آمده‌اند كه اينها را انسان كنند؛ تزكيه كنند، مزكّى‌ كنند؛ پاكيزه كنند. شغل انبيا همين است و بايد شغل مادرها همين باشد نسبت به بچه‌هايى كه در دامنشان هست. بچه‌ها را از آن اول كه در دامنشان هست تزكيه كنند. آنها با اخلاق خوب، با اعمال خوب در آنجا بچه‌ها بهتر تربيت مى‌شوند. در دامن مادر، بچه‌ها بهتر تربيت مى‌شوند تا در پيش استاد. آن علاقه‌اى كه بچه به مادر دارد به هيچ كس ندارد. و آن چيزى كه در بچگى از مادر مى‌شنود يا مى‌بيند، آن نقش مى‌بندد در قلبش؛ و تا آخر همراهش هست. مادرها بايد توجه به اين معنا بكنند كه اين بچه‌ها را خوب تربيت كنند، مزكّى تربيت كنند؛ يك مدرسه علمى- ايمانى باشد دامنهايشان، و اين يك مطلب بسيار بزرگى است كه از مادرها مى‌آيد. و از كس ديگر نمى‌آيد. آن قدرى كه بچه از مادر چيز مى‌شنود از پدر نمى‌شنود. آن قدرى كه اخلاق مادر تأثير دارد در بچه كوچولوى نورس و به او منتقل مى‌شود از ديگران نمى‌شود، مادرها مبدأ خيراتند و اگر خداى نخواسته مادرى باشد كه بچه را بد تربيت كند، مبدأ شرورند.

تأثير تربيت مادر

يك مادر ممكن است كه بچه را تربيت كند و خوب تربيت كند، و آن يك بچه يك امت را نجات بدهد و ممكن است كه بد تربيت كند و موجب هلاكت يك امت بشود. مع الأسف در اين طول سلطنت، اينها كوشش كردند كه مادرها را از بچه‌ها جدا كنند. به مادرها تزريق كردند كه بچه دارى چيزى نيست، شما توى ادارات برويد. جدا كردند اين بچه‌هاى معصوم را كه بايد تربيت بشوند از دامنهاى مادر و بردند در پرورشگاهها و جاهاى ديگر و اشخاص اجنبى، اشخاص غير رحيم، آنها را تربيت مى‌كردند، تربيت فاسد. بچه‌ايى كه از مادرش جدا شد پيش هر كه باشد عقده پيدا مى‌كند، عقده كه پيدا كرد، مبدأ بسيارى از مفاسد مى‌شود. بسيارى از اين قتلهايى كه واقع مى‌شود روى عقده‌هايى است كه پيدا مى‌شود، و عقده‌ها بسيارى‌اش از اين پيدا مى‌شود كه مادر از