بشود. الآن اختلاف سر هيچ چيز نكنيد. من در آن صحبتهاى طولانى هم كه كردم سفارش كرده‌ام اين مطلب را. شما هم به رفقايتان، به دوستانتان، خودتان توجه اين معنا را داشته باشيد كه الآن اختلاف ايجاد نشود. يكى بيايد بگويد كتاب كى چطور است؛ كى بگويد چطور است، نباشد. الآن اختلافات اسباب اين مى‌شود كه ما نتوانيم اين قدم را كه الآن لازم است برداريم.

ايجاد محروميت با نام «تمدن بزرگ»

بنا بر اين، اين مسئله اول شما ان شاء اللَّه بعد از يك مدتى كه يك استقرارى پيدا كند، لا اقل يك حكومت مستقرى پيدا بكنيم. و اين نقيصه و خيلى نقايص ديگر. يكى و دو تا نيست. براى اينكه پنجاه سال، اقلًا پنجاه و چند سال، و ٢٥٠٠ سال هم جلوتر، كوشش كرده‌اند تا اينكه خراب كنند. هيچ براى آبادى كوششى نكرده‌اند. منتها يك كسى خراب مى‌كرد و نمى‌گفت كه من دارم آباد مى‌كنم؛ اين محمد رضا خراب مى‌كرد و فرياد مى‌كرد كه ما مى‌خواهيم به «تمدن بزرگ» برسيم! ما را عقب راندند. فرهنگ ما عقب است الآن. اقتصاد ما سالم نيست. درست ان شاء اللَّه مى‌شود. و همه چيز ما خراب است. همه جا خراب. هى وعده دادند! الآن از هر طرفى كه از ايران مى‌آيند اينجا پيش ما، تقريباً هر چند روز يك دفعه يك گروهى از اطراف مى‌آيند، همه شكايت از اينكه ما هيچى نداريم. نه بهدارى داريم، نه اسفالت داريم، نه چى داريم. من گاهى به آنها مى‌گويم كه آقا، شما خيال نكنيد كه شما هيچى نداريد؛ تهران هم ندارد. در تهران اين زاغه‌نشينها را برويد ببينيد كه اينها هم هيچ ندارند، يك تكه‌اى از تهران است كه چيز دارد. اين بيچاره‌ها و مستضعفينى كه اطراف تهران الآن خيمه دارند، و نمى‌دانم، كپر [١] دارند، و امثال ذلك، آنها هم هيچى ندارند. اينها كوشش كرده‌اند به اينكه نگذارند يك مملكتى آباد بشود. با اسم اينكه مى‌خواهند «تمدن بزرگ» درست كنيم بكلى خراب كردند. ان شاء اللَّه بايد بعد از اينكه اساس مطلب درست بشود، به اينها رسيدگى بشود.

[١] كَپَر (چَپَر): كلبه كوچكى كه از شاخه‌هاى درخت و گياهان خشك درست كنند