كه مى‌خواهند جوانان ما- كه مى‌شود در مقابل آنها بايستند- را بى‌خاصيت كنند. ما مى‌خواهيم جوانانمان را از ميكده‌ها به ميدان جنگ ببريم‌ [١]. ما مى‌خواهيم جوانانمان را از عشرتكده‌ها به ميدان جنگ ببريم‌ [٢] ما مى‌خواهيم جوانانمان را از اين سينماهايى كه بود و جوانهاى ما را به فساد مى‌كشيد دستشان را بگيريم و به جاهايى ببريم كه براى ملت فايده داشته باشد. اين آزادى كه آقايان مى‌خواهند آزاديى است كه قدرتمندها ديكته كرده‌اند؛ و نويسندگان ما يا غافلند و يا خائن. اين دمكرات مآبها كه مى‌گويند بايد آزاد باشد، به هيچ وجه نبايد جلوى هيچ چيز را گرفت، اينها الهام مى‌گيرند از ابَرقدرتها، و آنها مى‌خواهند ما را غارت كنند، و جوانهاى ما بى‌تفاوت باشند. جوانهايى كه در عشرتگاهها هستند بى‌تفاوتند. جوانهايى كه مبتلا به مخدِّرات هستند در امور كشورى بى‌تفاوت‌اند. جوانهايى كه در مراكز فحشا بزرگ مى‌شوند نسبت به مصالح مملكت كار ندارند. اين جوانها به مصالح مملكت كار دارند كه از اين مسائل دورند؛ در تحت تربيت اسلامى هستند. رئيس پاسدارها به من گفت جوانهاى ما شب، نماز شب مى‌خوانند و در قنوت فلان دعا، دعاى مُفصَّل را مى‌خوانند. اينها مى‌توانند مملكت نگه دارند. ما مى‌خواهيم مملكت حفظ كنيم. حفظ مملكت به آزادى كه شما مى‌گوييد نيست. اين آزادى مملكت را، بر باد مى‌دهد. اين آزادى كه شما مى‌خواهيد آزادى ديكته شده است؛ براى اينكه مملكت را ببلعند و جوانى ما نداشته باشيم جواب بدهد. چنانچه ديديم كه عمل كردند و چه شد، چه مصيبتهايى به مملكت ما وارد شد؛ براى اينكه جوانهاى ما را به فساد كشيده بودند. ما مى‌خواهيم جوانانمان را از چوب وافور رها كنيم، مسلسل دست آنها بدهيم. ما مى‌خواهيم جوانانمان را از وافور رها كنيم، و به ميدان جنگ ببريم. شما مى‌خواهيد كه ما آزاد بگذاريم تا جوانان ما فاسد بشوند، و اربابان شما بهره بردارند.

[١] در اينجا جمعيت فرياد سر مى‌دهد: «صحيح است». و امام دعوت به سكوت مى‌فرمايند و مى‌گويند: «صحيح است نگوييد. تظاهر نكنيد».

[٢] مجدداً جمعيت فرياد مى‌كند «صحيح است» و امام باز تذكر مى‌دهند كه «ساكت باشيد! تظاهر نكنيد. شعار ندهيد.»