از افراد امّت بدون استثنا ميتواند تا چهار زن دائمى را با شرايطى جمع كند با يك عقد يا عقود مترتّبه و ديگر حق جمع كردن زياده بر چهار را ندارد و اگر با وجود چهار زن دائمى، زن ديگر پنجمى را ازدواج كند عقد آن باطل و فاسد است بلى در جايى كه جمع نكرده و بر سبيل تعاقب باشد حدّى ندارد و بعد از طلاق يا موت بعضى از حدّ نصاب (چهار زن) ميتواند كه عوض آن زن متوفّى يا مطلّقه، زن ديگرى تزويج نمايد.

ولى وجود مقدّس خود حضرت رسالت ص بهر حكمتى و هرعلتى كه هست مشمول اين حكم حتمى الهى نبوده و آن حضرت حدّ نصاب مخصوصى ندارد و جمع كردن زياده بر چهار زن دائمى و يا بقول زمخشرى و بعضى از مفسّرين ديگر تا نه زن براى آن حضرت مسلّما و بدون ترديد جايز است و اين هم مثل ديگر خصائص نبويّه كه در تفاسير و كتب فقهيّه نگارش داده‌اند يكى از مختصات آن وجود مقدس ميباشد.

ازواج نبى در دو آيه سى‌ام و سى و دويم سوره احزاب بخطاب مخصوص:

يا نِساءَ النَّبِيِّ* الخ مفتخر و بچندين جهت محض انتساب بآن حضرت داراى امتيازات مخصوصى ميباشند كه ببعضى از آنها در آيات قرآنى اشارتى شده است و بالاتر از همه لقب امّ المؤمنين داشتن ايشان است كه بموجب آيه شريفه ششم سوره احزاب: وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ‌ بهمين لقب آسمانى مفتخر و بهمين جهت تزويج ايشان در حق ديگران حرام ميباشد چنانچه مصرّح به آيه شريفه پنجاه و سيّم سوره احزاب هم هست: وَ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ وَ لا أَنْ تَنْكِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً. امّا نسبت به حجاب و تستّر از بيگانگان و احكام ديگر غير از حرمت تزويج، مثل زنان بيگانه هستند اينك خواهرانشان خاله و دخترانشان خواهر مؤمنين نبوده و تزويج ايشان جايز بوده و وقوع يافته است و تفصيل اين مراتب موكول بكتب مربوطه بوده و در اينجا تذكّر دادن چند مطلب را لازم مى‌داند:

مطلب اول: چنانچه ضرورى دين مقدّس اسلامى بوده و اطوار و اخلاق خود حضرت رسالت ص هم شاهد عادل ميباشد تمامى اقوال و افعال و حركات و سكنات و رفتار