ابن ميثم از اساتيد و مشايخ علّامه حلّى و سيد عبد الكريم بن طاوس بوده و ايشان از وى روايت نموده‌اند، او نيز از خواجه نصير طوسى و شيخ كمال الدين على بن سليمان ماحوزى بحرانى روايت مينمايد بلكه موافق تصريح بعضى از اجلّه خواجه هم از تلامذه وى بوده و فقه و شرح نهج البلاغه مذكور را از وى درس خوانده چنانچه بنوشته بعضى، او نيز در حكمت و كلام بخواجه تتلمذ نموده است.

از تأليفات ابن ميثم است:

١- آداب البحث ٢- الاستغاثة فى بدع الثلثة (چنانچه بعضى از اجله گفته‌اند) لكن بنا بتحقيقى كه در ذريعه و مستدرك الوسائل و غيره كرده‌اند ابن ميثم كتابى بدين اسم نداشته و اين كتاب استغاثه از على بن احمد كوفى علوى (متوفى بسال ٣٥٢ ه ق- شنب) است ٣- استقصاء النظر فى امامة الائمة الاثنى عشر ٤- البحر الخضم در الهيات ٥- تجريد البلاغة فى المعانى و البيان.

فاضل مقداد شرحى بنام تجويد البراعة بر آن نوشته و يك نسخه از تجريد در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد طهران موجود است ٦- الدر المنثور ٧- شرح الاشارات كه كتاب اشارات يا اشارات الواصلين نام استاد خود على بن سليمان مذكور فوق را كه در كلام و حكمت ميباشد شرح كرده است ٨- شرح المأة كلمة كه شرح صد كلمه از كلمات قصار حضرت امير المؤمنين است ٩- شرح نهج البلاغة كه مذكور شد و سه شرح كبير و صغير و متوسط بر آن كتاب مستطاب نوشته كه شرح كبير در تهران چاپ سنگى شده و يك نسخه خطى آن نيز بشماره ٣٠٦٩ در كتابخانه فوق موجود است ١٠- قواعد المرام فى الكلام ١١- المعراج السماوى ١٢- النجاة فى القيامة فى امر الامامة و غيرها.

حكايات طرفه‌اى را كه بابن ميثم منسوب است تذكّر ميدهد: گويند كه وى در بدايت حال، در مراوده را بروى خود بسته و در حال انزوا و عزلت بتحقيق حقائق علميّه اشتغال داشت، علماى عراق و حلّه كه از مراتب كمالات وى مطّلع بودند نامه‌اى مشعر بر مذمّت او بدين رويه‌اش نوشته و تذكر دادند كه حيف است با آن مهارتى كه در فنون علوم و معارف و حذاقتى كه در تحقيق لطائف دارد بانزوا گذراند و انوار آن كمالات متنوعه خاموش گردد پس ابن ميثم چند شعرى مشعر بر كساد علم و رواج بازار مال، در