ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤٦ - آل تيمور
سلطنت خود خوارزم و كاشغر و تمامى بلاد ماوراء النهر را ضبط و نيشابور و سبزوار و قندهار و خراسان و سيستان و آذربايجان و تفليس و نخجوان و فارس و شيراز و بغداد و موصل و ماردين و دياربكر و شام و حلب و دهلى و اكثر بلاد هندوستان و اطراف بحر خزر و نصف جنوبى روسيه و اراضى بسيارى را فتح و مسخّر كرد، خونريزيهاى بسيارى نموده و در دمشق و بغداد قتلعام داد و در آنكارا با يلديريم سلطان بايزيد خان غازى چهارمين سلطان عثمانى (٧٩١- ٨٠٤ ه ق- ذصا- ضد) محاربه و سلطان را اسير كرد سپس با دويست هزار لشگر عزيمت فتح چين نمود ولى در اثناى راه در موضعى اترار نام در ساحل نهر سيحون در هفتاد و يك سالگى درگذشت و جنازهاش را بسمرقند نقل دادند.
ظاهر كلام قاموس الاعلام آنكه سه شعبه از آل تيمور در خراسان و ماوراء النهر و سمرقند و هندوستان موافق سه جدول ذيل سلطنت كردهاند.
شعبه آل تيمور كه در ماوراء النهر و خراسان سلطنت كرده و اخيرا هرات را پايتخت نمودهاند با تاريخ جلوس ايشان بدين شرح است:
١- تيمورلنگ ٧٧١ ه
٢- سلطان خليل بن اميرانشاه بن تيمور ٨٠٧ ه
٣- شاهرخ بن تيمور ٨١١ ه
٤- اولوغ بيگ بن شاهرخ ٨٥٠ ه
٥- عبد اللطيف بن اولوغ بيگ ٨٥٣ ه
٦- عبد اللّه بن ابراهيم بن شاهرخ ٨٥٤ ه
٧- ابو سعيد بن محمد بن اميرانشاه بن تيمور ٨٥٥ ه
٨- ميرزا يادگار بن محمد بن بايسنقر بن شاهرخ ٨٧٣ ه
٩- حسين بايقرا بن منصور بن بايسنقر ابن شيخ عمر ٨٧٥ ه
١٠- بديع الزمان و ميرزا مظفر مشتركا ٩١١ تا ٩١٣ ه
بعد از سعيد مذكور ماوراء النهر از خراسان جدا شد، علاوهبر سلاطين نامبرده كه در