ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٨٤ - بنى ايوب
داشتند كه اسامى و تاريخ جلوس ايشان بقرار ذيل است:
١- عبد الرحمن بن معاوية بن هشام ١٣٨ ه
٢- هشام بن عبد الرحمن ١٧١ ه
٣- حكم بن هشام ١٨٠ ه
٤- عبد الرحمن بن حكم ٢٠٦ ه
٥- محمد بن عبد الرحمن ٢٣٨ ه
٦- منذر بن محمد ٢٧٢ ه
٧- عبد اللّه بن محمد ٢٩٢ ه
٨- عبد الرحمن بن محمد بن عبد اللّه ٣٠٠ ه
٩- حكم بن عبد الرحمن ٣٥٠ ه
١٠- هشام بن حكم ٣٦٦ ه
١١- سليمان بن حكم ٤٠٣- ٤٢٢ ه
دولت امويه اندلس برخلاف امويه شام، غالبا با رأفت و عدالت مىگذراندند، معارف و صنايع و ساير وسائل تمدن و آبادانى قلمرو خودشان را فراهم مىآوردند. عبد الرحمن ثالث كه هشتمين ايشان بوده چون ضعف حال بنى عباس را احساس نمود عنوان خلافت و امير المؤمنين را بر خود بست، خود را بتقليد بنى عباس به ناصر ملقّب داشته و اخلاقش نيز القاب منتصر و مؤيّد و مستعين را اختيار نمودند و در سال چهار صد و بيست و دويم يا سيّم هجرت منقرض گرديدند. (ص ١٢٧ ج ٣ فع و ١٠٤٤ ج ٢ س و غيره)
بنى اوقص
موافق آنچه در محل خود اشاره نموديم اوقص لقب مروان بن حكم چهارمين خليفه بنى اميّه شام و بنى اوقص همخانواده او هستند.
بنى ايوب
دولت ايوبيه، بعد از انقراض دولت فاطميّون سابق الذكر در سال پانصد و شصت و هفتم يا نهم هجرت بدستيارى صلاح الدين يوسف بن ايوب (ايّوبى) در مصر تشكيل يافت. بفاصله دو سال نور الدين محمود بن زنگى كه