ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٤٩ - ابن نحاس- محمد
اوّل (متوفى بسال ٧٨٦ ه ق- ذفو) اجازه داشت، شهيد در آن اجازه بسيارش ستوده و سال وفاتش بدست نيامد. (ملل و ص ٤٢٤ ج ١ نى و ٤٣١ مس)
ابن نجيد- اسمعيل بن نجيد
- بعنوان ابو عمرو اسمعيل نگارش يافته است.
ابن نجيم- زين العابدين
- يا زين الدين بن ابراهيم بن محمد بن نجيم مصرى حنفى، معروف به ابن نجيم، از افاضل قرن دهم هجرى ميباشد كه از شرف الدين بلقينى و جمعى از اكابر ديگر اخذ مراتب علميّه نمود، در حال حيات اساتيد خود با اجازه ايشان بناى تدريس و فتوى گذاشت، اصول طريقت را نيز از عارف باللّه سليمان خضيرى فراگرفت. عبد الوهاب شعرانى كه ده سال با وى معاشر و در راه مكّه نيز همسفرش بوده اخلاق و اطوار او را بيش از حد ستوده است. از تأليفات او است:
١- الاشباه و النظائر فى الفروع كه در قاهره و كلكته چاپ شده است ٢- البحر الرائق فى شرح كنز الدقائق در فقه حنفى كه در قاهره چاپ شده و غير اينها. وى در سال نهصد و هفتادم هجرت درگذشت. (كف و ص ٢٦٥ مط)
ابن النحاس- احمد بن اسمعيل
- بعنوان نحاس احمد بن اسمعيل مذكور شده است.
ابن النحاس- فتح اللّه
- بن نحاس حلبى مدنى، از مشاهير شعراى قرن يازدهم هجرت ميباشد كه در رقّت نظم و نثر و حلاوت لفظ و معنى وحيد عصر خود بود، ديوان شعر او هم در مصر و بيروت چاپ شده است. وى بسال هزار و پنجاه و دويم هجرت در مدينه درگذشته و در بقيع مدفون گرديد.
(ص ٢٦٦ مط)
ابن نحاس- محمد
- بن ابراهيم بن محمد، قارى نحوى، حلبىّ الولادة، مصرىّ الاقامة، ملقّب به بهاء الدين، مكنّى به ابو عبد اللّه، معروف به ابن نحاس، از مشاهير ادباى قرن هفتم هجرت ميباشد كه استاد ابو حيّان بوده و در علم لسان و قرائت مشهور است. با صدق و عدالت و ديانت و حلّ مشكلات علميّه معروف،