ديگر علوم متداوله را از ابن تيميه و ابن عساكر و ديگر اكابر وقت تكميل نمود تا در سنّ جوانى بمعاصرين خود تقدّم يافت، تأليفاتش نيز در حال حيات خودش منتشر و محل استفاده افاضل وقت شد.

باستاد خود ابن تيميه محبت بى‌نهايت داشته و در اكثر مسائل دينيّه براى وى عامل و موافق اقوال او فتوى ميداد و بدين‌جهت در زحمت و ابتلا بوده و از تأليفات او است:

١- البداية و النهاية در تاريخ كه به تاريخ ابن كثير معروف و در چهارده مجلد بزرگ در مصر چاپ شده است ٢- تفسير قرآن كه نيز به تفسير ابن كثير معروف و در قاهره چاپ شده است ٣- جامع المسانيد كه كتابى است عظيم، تمامى احاديث سته معروف و مسانيد اربعه را جامع ٤- شرح صحيح بخارى كه يك قسمت از اول آن را شرح كرده است ٥- طبقات الشافعية.

صاحب ترجمه بسال هفتصد و هفتاد و چهارم هجرى قمرى در دمشق وفات يافت و در مقبره صوفيّه نزديكى استاد خود ابن تيميه مدفون شد و در اواخر عمر نابينا بوده است. چنانكه در محل خود تذكر داديم ابن كثير اسماعيل بن عمر صاحب ترجمه غير از ابو الفداء اسماعيل بن على سابق الذكر ميباشد كه تاريخ وفات ايشان مختلف و تحقيق مطلب موكول بكتب مربوطه است.

(كف و ص ٣٧٣ ج ١ كمن و ٨٤ هب و ٢٢٥ مط)

ابن كثير- عبد اللّه بن كثير

- قارى مكى، مكنّى به ابو بكر و ابو سعيد، معروف به ابن كثير، از موالى عمرو بن علقمه كنانى و از مشاهير قرّاء ميباشد كه بسيار باوقار و تمكين و از اكابر تابعين و رياست بدو منتهى و يكى از قراء سبعه و از قبيله بنى الدار بن هانى بن لخم بوده و بهمين جهت به دارى و لخمى موصوف بوده است چنانچه بجهت عطّار بودنش به دارانى نيز متصّف ميباشد (كه در حجاز عطّار را دارانى گويند) و بزعم بعضى در اصل از جمله ايرانيها بوده كه انوشيروان ايشان را بجهت طرد حبشيها با كشتى بيمن فرستاده بود. بهرحال بسال صد و بيستم هجرت در مكّه معظّمه درگذشت و اصول قرائت را از مجاهد از ابن عباس از حضرت امير المؤمنين ع اخذ نمود و ابو الحسين قواس و بعضى ديگر راويان قرائت او هستند.

(ص ٤٢ ف و ٨٣ هب و ٢٧١ ج ١ كا و غيره)