ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٩٠ - ابن عباد- اسمعيل بن عباد
محقّق مدقّق لغوى نحوى منشى متكلم متبحر و شاعر متمهّر شيعى امامى، نادره دهر و اعجوبه عصر، وزير بىنظير مؤيد الدوله و برادرش فخر الدوله از ملوك ديالمه (آل بويه) بود. در مراتب علم و فضل و كمال و فصاحت و بلاغت و سخاوت و تفنّن در شعر و ادبيّات و علوم متنوعه و ديگر كمالات نفسانيّه طاق و مشهور آفاق، مسلّم مخالف و موافق، در كتب تراجم عامّه و خاصّه مذكور و زينت اوراق و سطور، كالشمس فى رابعة النّهار واضح و آشكار و مستغنى از مسابقه در اين مضمار است. بلكه مجلسى اول (بنقل روضات) او را از افقه فقهاى اماميّه ميشمارد و به علّامه و رئيس المحدّثين و المتكلّمين بودنش ستوده و گويد هراندازه از علم و فضل مذاكره شود مقام صاحب بالاتر از آن است. ثعالبى در يتيمة الدّهر گويد: عبارتى را سراغ ندارم كه در بيان علو مقامات علمى و ادبى، جودى و كرمى او كافى بوده و تفرّد او در غايات آداب محاسن متنوعه و جامعيت او در مفاخر و فضائل گوناگون را وافى باشد كه هرچه همّت بگمارم قول عالى من از ايفاى حق انزل معالى او قاصر ميباشد.
و انّ قميصا خيط من نسج تسعة |
و عشرين حرفا عن معاليه قاصر |
|