ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٩٦ - ابن مجد الدين- عبد السلام بن عبد اللّه
داشت، قول باشتراط فصاحت و بلاغت در اجتهاد كه فوقا ضمن شرح حال احمد بن عبد اللّه بن سعيد اشاره نموديم گاهى بهمين صاحب ترجمه ناصر منسوب است.
وفاتش بعد از سال هشتصد و پنجاهم هجرت واقع شد و نزد قبر پدرش مدفون گرديد و تأليفى بدو نسبت ندادهاند.
(ص ٣٨ ج ١٠ عن و ٢٤٧ ذريعه و سطر ٢٩ ص ١٩ ت)
ابن متويه- على بن احمد
- بعنوان واحدى مذكور و لفظ متويه بفتح اوّل و ضمّ و تشديد ثانى است.
ابن متويه- على
- بن محمد بن على بن سعد اشعرى قمى قزدانى، مكنّى به ابو الحسن، معروف به ابن متويه، از محدّثين شيعه اوائل قرن چهارم يا اواخر قرن سيّم هجرت بوده و مؤلف كتاب نوادرى است بزرگ، محمد بن بن حسن بن وليد قمى و ابن بابويه صدوق (متوفّى بسال ٣٨١ ه ق- شفا) آن كتاب را بيك واسطه از خود مؤلف روايت ميكنند و سال وفاتش بدست نيامد.
(تنقيح المقال و ص ٨٦ هب)
ابن مجاهد- احمد بن موسى
- بن عباس بن مجاهد، مكنّى به ابو بكر، معروف به ابن مجاهد، از اكابر قرّاء زمان غيبت صغرى، وحيد عصر خود و با آنهمه علم و فضل و ديانت و تبحّر در علوم قرآنى بسيار باادب و نيكورفتار و كثير المزاح بود. در سال سيصد و بيست و چهارم هجرت درگذشته و از تأليفات او است:
١- كتاب قرائة ابن عامر ٢- كتاب قرائة ابن كثير ٣- كتاب قرائت ابى عمرو ٤- قرائت حمزة ٥- قرائة عاصم ٦- قرائة الكسائى ٧- قرائة النبى ص و غير اينها.
(ص ٤٧ ف)
ابن مجد الدين- عبد السلام بن عبد اللّه
- حرانى الولادة، بغدادىّ الاقامة، مكنّى به ابو البركات، معروف به ابن مجد الدين، از مشاهير علماى عامّه اواسط قرن هفتم هجرت بوده و از تأليفات او است:
١- الاحكام ٢- ارجوزة فى القرائات ٣- شرح الهداية. بسال ششصد و پنجاه و دويم هجرت در شصت و سه سالگى درگذشت. (ص ٦٦٤ ج ١ س)