ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢١٤ - ابن معط- يحيى بن عبد المعطى
در مصر نشأت يافته و ادبيّات را اخذ و هم در آنجا با سيد على خان حويزى سابق الذكر (كه از طرف دولت صفويّه سفارت داشته) ملاقات كرده است. اشعار بسيارى در حق او و خانوادهاش گفته و مشمول مراحم وى گرديده و در سال هزار و صد و يازدهم هجرت درگذشته است.
(ص ١٠٢ ج ٦ و ٢٥٥ ج ١٤ عن و ٢٤٤ مط و ٤٦٩ هر)
ابن معروف- محمد
- بن عبد الخالق بن معروف، مشهور به ابن معروف، از ادباى قرن نهم هجرت و مؤلف كتاب كنز اللغة مشهور است در لغت از عربى بفارسى كه در ايران چاپ شده و آنرا بنام سلطان محمدكيا بن ناصركيا از ملوك گيلان تأليف كرده است و سال وفاتش بدست نيامد.
(كف و غيره)
ابن المعصوم- امير ابراهيم
- ضمن عنوان قزوينى سيد حسين از باب اوّل نگارش يافته است.
ابن المعصوم- سيد على خان
- شيرازى ضمن عنوان حويزى سيد على خان نگارش يافته است.
ابن معط- يحيى بن عبد المعطى
- معروف به معطى ابن عبد النورى، اديب نحوى مغربى، زواوىّ البلدة و القبيلة، ابو الحسن يا ابو الحسين الكنية، زين الدين اللّقب، ابن معطى الشّهرة (كه اغلب از راه تخفيف، ابن معط و گاهى بملاحظه اصل اسم پدر ابن عبد المعطى هم گويند) از مشاهير ادبا و اكابر علماى نحو و فنون عربيّه بوده و تمامى شعب آنها را از جزولى و ابن عساكر و ديگر اكابر وقت فراگرفته است، تا آنكه در نحو و لغت از ائمّه عصر خود معدود و مدتى در دمشق مشغول تدريس بود، اخيرا از طرف ملك كامل براى تدريس بمصر رفت و در آنجا بتدريس و تأليف اشتغال ورزيد و در سال ششصد و بيست و هشتم هجرت در آنجا وفات يافته و در قرافه در قرب شافعى مدفون گرديد. ولادتش بسال پانصد و شصت و چهارم در قصبه زواوه نامى از بلاد مغربزمين بوده و بهمين جهت به زواوى شهرت يافته است، يا زواوى گفتن