ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٠٦ - بنى صوفه
بنى ليث و بنى صفار و صفاريان گويند. (ص ٢٩٥٥ ج ٤ س)
بنى صليح
يكى از دول صغيره اسلاميّه است كه در سال چهار صد و پنجاه و پنجم هجرت بدستيارى صليح نام اسماعيلى در يمن تأسيس يافته و در چهار صد و هشتاد و چهارم منقرض گرديد. (ص ١٢٨ ج ٣ فع)
بنى صليق
يكى از دول صغيره ميباشد كه در پانصد و پنجاه و ششم هجرت در ارضروم تشكيل و در پانصد و نود و هشتم منقرض گرديد.
(ص ١٢٨ ج ٣ فع)
بنى الصوب
در قاموس گويد كه صوب پدر قبيلهايست. در مرصّع هم گويد كه بنى صوب يكى از بطون بكر بن وائل بن صياد از يهود مدينه و نامش عبد اللّه يا صاف بوده و او را ابن صائد گويند و بموجب حديث، ظهورش از اشراط الساعة ميباشد و مردمرا درباره وى اقوال بسيارى است. (كذا)
بنى صوحان
شعبهايست از قبيله عبد القيس.
(قاموس اللغة)
بنى صوفه
عنوان جماعتى است از عرب كه از متاع دنيا باندكى قانع بوده و طريق زهد پيموده و در جاهليت خادم كعبه بودهاند. جماعت صوفيّه هم بجهت پيروى ايشان در همين صفت، بهمين عنوان صوفيه اشتهار يافتهاند.
جوهرى و فيروزآبادى گويند: صوفه پدر يكى از قبائل مضر و نام او غوث بن مرّ بن ادّ بن طابخة بن الياس بن مضر است. بعقيده بعضى اشتهار صوفيّه بهمين عنوان بجهت شعار كردن پشمينهپوشى است كه شعار انبيا بوده و صوف بعربى بمعنى پشم است. بزعم بعضى، صوفه، چيزهاى محقّر را گويند كه مردم از آنها نفرت كرده و اصلا رغبتى در آنها نميكنند، از آنرو كه اين فرقه صوفيه نيز اختفا و انزوا و تواضع و انكسار را شيوه خود ساخته و اختلاطى با مردم نداشتهاند، در خرابهها و سر راهها گذرانيده و از كثرت حقارت محل توجه مردم نبودهاند بهمين اسم صوفيه شهرت يافتهاند.