ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٥٧ - ابن الشوال
ابن شنبوذ- محمد
- بن احمد بن ايّوب بن صلت بن شنبوذ، قارى بغدادى، مكنّى به ابو الحسن، از مشاهير قراء وقت خود ميباشد كه با ديندارى و سادهلوحى معروف بود، حرصى قوى بقرائات شاذّه غيرمتعارفه داشته و آنها را در محراب مىخوانده است. قرائات او بجهت داشتن غلطهاى زياد مورد انكار عموم بوده و توبيخش مينمودند تا آنكه مسموع ابن مقله وزير راضى باللّه بيستمين خليفه عباسى (٣٢٢- ٣٢٩ ه ق- شكب- شكط) گرديد، چند روزى در سراى خود محبوسش داشت، بفاصله هفت روز او را با چند نفر ديگر احضار و در باب قرائات نادرهاش مذاكره و بمقام استنطاقش آوردند او نيز با همه ايشان حتى خود وزير خشونت كرد و بجهالت و كممعرفتى منتسب داشت، بهمين جهت محكوم بتازيانه و حبس شد، عاقبت از تلاوت قرآن با قرائات غيرمتعارفه توبه نمود و بقرائات معموله شايعه و يا بالخصوص بقرائت مصحف عثمان ملتزم گرديد و التزام نامچهاى با خط خودش نوشت كه در صورت تخلّف خون او بخليفه مباح باشد سپس تبعيد شد و اخيرا باز ببغداد برگشت و در سيّم صفر سيصد و بيست و هشتم درگذشت. گويند در همان حال تازيانه خوردن، بريده شدن دست وزير و تفرق جمعيت او را از درگاه خداوندى مسئلت مىنمود اينك تير دعا بهدف خورد و عاقبت (چنانچه تحت عنوان ابن مقله تذكّر خواهيم داد) دست او سهل است كه زبان او نيز بامر خليفه مقطوع گرديد.
(ص ٢١٩ ج ١ ع و ٦٥ ج ٢ كا و ٤٥٥ ج ١ مه و ١٦٧ ج ١٧ جم و ٤٧ ف و ٢٨ ج ١ تاريخ بغداد و غيره)
ابن الشوال
محمد بن احمد بن عبد اللّه بعنوان ابن هشام خواهد آمد.