ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٨ - ابن ماهيار- محمد
واقع شد و در مقبره ابن الصائغ مدفون گرديد.
(ص ٧٤٠ ت و ٨٥ هب و ١١٣ ج ١ مه و ٢٣٢ مط و ٦٦٣ س)
ابن مالك- محمد
- بن محمد بن عبد اللّه بعنوان ابن الناظم خواهد آمد.
ابن مأمون- احمد بن على
- بن هبة اللّه بن حسن بن على بن محمد بن يعقوب بن حسين بن عبد اللّه مأمون بن هارون الرّشيد، ملقّب به زوال، معروف به ابن مأمون، اديبى است نحوى لغوى كه هردو فن را از ابو منصور جواليقى سابق الذكر اخذ كرد، خطّى خوب داشته و مدتى در بغداد قضاوت نمود، پس از آنكه مستنجد، سى و دويمين خليفه عباسى (٥٥٥- ٥٦٦ ه ق- ثنه- ثسو) بخلافت رسيد او را نيز با قضات ديگر در حبس كرد و در همين يازده سال ايّام زندانى هشتاد كتاب در موضوعات متنوعه تأليف نمود كه من جمله اسرار الحروف و شرح الفصيح است. پس از آنكه نوبت خلافت به مستضيئى سى و سيّمين ايشان (٥٦٦- ٥٧٥ ه ق- ثسو- ثعه) رسيد تمامى زندانيان را خلاص نمود و هريكى را راتبهاى فراخور حال خود مقرر داشت.
ابن مأمون بسال پانصد و هشتاد و ششم هجرت در هفتاد و هفت سالگى درگذشت. ظاهر روضات آنكه لفظ زوال لقب على، جدّ سيّم احمد است و در اصل زول (بر وزن قول) بمعنى مرد شجاع و سخى بوده و اخيرا تحريفش داده و زوال گفتهاند.
(ص ٨٢ ت و غيره)
ابن ماهيار- محمد
- بن عباس (عياش خ ل) بن على بن مروان بن ماهيار بزاز، مكنّى به ابو عبد اللّه، معروف به ابن ماهيار و ابن جحام يا ابن حجام، از اكابر و ثقات علما و مشايخ اماميّه قرن چهارم هجرت ميباشد كه در اصول عرفان و سير و سلوك و طريقت نيز نظير ابراهيم ادهم و ذو النّون مصرى و امثال ايشان بود و از تأليفات او است:
١ تا ٤- الاوائل و تأويل ما نزل فى اعداء آل محمد و تأويل ما نزل فى شيعتهم و تأويل ما نزل فى النبى ص و آله ٥- قرائة امير المؤمنين ع ٦- الناسخ و المنسوخ و غير اينها.