ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٨٤
رجاليّه است. خود فضيل از اصحاب اجماع، جلالت و فضيلت او مسلّم، اخبار بسيارى بلامعارض در مدح وى وارد و از اصحاب حضرت باقر ع و حضرت صادق ع بوده است.
آل يقطين
خانواده قديم معروفى است در بغداد كه به يقطين (بفتح اوّل) بن موسى بغدادى (كه در اواخر بنى اميّه از اكابر دعاة دولت هاشميّه بوده) منتسب ميباشد. يقطين بهمين جهت، مورد تعقيب مروان آخرين خليفه اموى شده و متوارى گرديد، زنش نيز با دو پسرش عبيد و على بمدينه فرار كردند تا در موقع ظهور دولت هاشميّه (بنى عباس) زن با دو پسر ببغداد مراجعت كردند و خود يقطين نيز ظاهر شد و با وجود تشيّع و معتقد بودن بامامت آل ابى طالب مشغول خدمتگذارى ابو العباس سفّاح و ابو جعفر منصور گرديد ولى اموال و اخماس و زكوات را مخفيانه بحضرت امام جعفر صادق ع ميفرستاده است، اينك نزد منصور و مهدى سعايت شد ولى خداوند عالم كيد و شرّ ايشان را از وى دفع نمود و سه سال بعد از پسرش على در سال صد و هشتاد و پنجم در بغداد وفات يافت.
بنام على و عبيد و يعقوب و خزيمة چهار پسر داشت كه سه آخرى از اصحاب حضرت امام موسى بن جعفر ع بلكه يعقوب از اصحاب حضرت رضا ع نيز بوده است و شرححال ايشان را موكول بكتب رجاليّه ميداريم.
على بن يقطين بسال يكصد و بيست و چهارم هجرت در كوفه متولد و در بغداد ساكن و هم در آنجا در سال صد و هشتادم يا بنابر اصح هشتاد و دويم برحمت ايزدى نايل آمد و محمد بن هارون (كه وليعهد بوده) بجنازهاش نماز خواند. او نيز مانند پدرش از اكابر شيعه، بامامت آل ابو طالب معتقد، بسيار جليل القدر و عظيم المنزلة، از ثقات اصحاب حضرت امام موسى بن جعفر ع بوده و اخبار بسيارى از آن حضرت روايت نموده و بفيض حضور مبارك حضرت صادق ع نيز موفق و فقط يك حديث از آن بزرگوار روايت مينمايد.
اخبار بسيارى مشعر بر جلالت او و راضى بودن حضرت موسى بن جعفر ع از