ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١١١ - ابن عرفه- محمد بن احمد
هجرت بفارسى ترجمه كرده و همين ترجمه فارسى در ايران چاپ شده است. نظر بعضى آنكه ابن عربشاه هم آن را بعربى ترجمه كرده و همين ترجمه عربى در مصر چاپ شده است. وفات او بسال هشتصد و پنجاه و چهارم هجرت در شصت و چهار سالگى واقع گرديد.
(ص ٢٣٠ ج ٦ فع و ١٧٣ مط)
ابن عربى- محمد
- بن عبد اللّه بن محمد بن عبد اللّه بن احمد، قاضى حافظ مالكى اندلسى اشبيلى، مكنّى به ابو بكر، معروف به ابن العربى، از اكابر اواسط قرن ششم هجرى اندلس ميباشد كه ببلاد بسيارى مسافرتها كرد، از ابو بكر شاشى و ابو حامد غزالى و ديگر اجلّه، فقه و اصول و حديث و تفسير و علوم عربيّه را متقن داشته و در اكثر علوم متداوله متفنّن و متبحّر بوده است. اخيرا بموطن و مولد خود اشبيليّه از بلاد اندلس برگشت، مدتى متصدى قضاوت بوده و بعد منصرف شد و تمامى اوقات خود را در تأليف و نشر علوم متنوعه مصروف داشت تا در سال پانصد و چهل و دويم يا سيّم يا ششم هجرى قمرى درگذشت و از تأليفات او است:
١- احكام القرآن كه در قاهره چاپ شده است ٢- الانصاف فى مسائل الخلاف ٣- انوار الفجر فى تفسير القرآن كه هشتاد مجلد بوده و در ظرف بيست سال تأليفش كرده است ٤- ترتيب المسالك فى شرح موطأ مالك ٥- سراج المريدين ٦- سراج المهتدين ٧- عارضة الاحوذى فى شرح سنن الترمذى (عارضه بمعنى قدرت بر كلام و احوذى كسى است كه كارها را از كثرت مهارت زودتر انجام دهد) ٨- قانون التأويل ٩- القبس فى شرح موطأ مالك بن انس ١٠- القواصم و العواصم ١١- مراقى الزلف ١٢- الناسخ و المنسوخ و غير اينها.
(كف و ص ٧٤ هب و ٤٩ ج ١ فع و ٦٤ ج ٢ كا و خود احكام القرآن فوق و غير اينها)
ابن العربى- محمد بن على
- در باب اول (القاب) بعنوان محيى الدين عربى مذكور است.
ابن العرزمى
در اصطلاح رجالى عيسى بن صبيح عرزمى و بعضى ديگر است.
ابن عرفه- ابراهيم بن محمد
- بعنوان نفطويه مذكور شده است.
ابن عرفه- محمد بن احمد
- بعنوان دسوقى نگارش يافته است.