ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٢١ - ابن مقسم- محمد
متصل بآن از زيباترين آثار صنعتى اصفهان و كاشىكاريهاى داخل و خارج گنبد و كتبههاى آنكه مقدارى هم بخط على رضاى عباسى تبريزى سابق الذكر ميباشد از عجائب آثار و مورد حيرت ناظرين است و آن را شاه عباس اوّل كبير صفوى (٩٩٥- ١٠٣٧ ه ق- ظصه- غلز) در ظرف هيجده سال براى تدريس و امامت شيخ لطف اللّه كه بيش از اندازه مشمول عنايات و تجليل و تبجيل او بوده بنا نهاده است. وفات شيخ لطف اللّه در اوائل سال هزار و سى و دويم يا پنجم هجرت در اصفهان واقع گرديده است.
(ملل و ص ٩ و ٥١٩ ت و ١٣٥ و ٢٣٨ ج ١ ذريعه)
ابن مفلح- على بن عبد العالى
- بعنوان ميسى على در باب القاب مذكور است.
ابن المقرى- اسمعيل بن ابى بكر
- بعنوان شرف الدين اسمعيل نگارش يافته است.
ابن مقسم- محمد
- بن حسن بن مقسم بن يعقوب، يا يعقوب بن مقسم عطار نحوى قارى شاعر لغوى بغدادى، مكنّى به ابو بكر، معروف به ابن مقسم، از مشاهير قرّاء و نحويّين و از تلامذه ثعلب ميباشد كه بيشتر از همه، نحو كوفيّين را حافظ و قرائات قرآنيّه را عارف بوده است. لكن بسيار كجسليقه و معوّج الذهن بود، مسلك مخصوصى اتّخاذ نموده و بسا بودى كه برخلاف اجماع قرائت ميكرد و با وجوه بارده استشهاد مينمود، اينك در محضر سلطان وقت احضارش كردند و بتوبه و انابه وادارش ساختند و تعهد نامچهاى داير بر ترك رويه خود از او گرفتند لكن باز هم مؤثر نشد و تا دم مرگ بهمان روش منحوس خود عمل مىنمود و بروايتى توبه كرده و آن رويه مخصوص خود را متروك داشت. در نحو و قرائت تأليفاتى بدو منسوب است:
١- احتجاج القرائات يا احتجاج القراء فى القرائة ٢- الانوار فى تفسير (علم خ ل) القرآن ٣- المدخل الى علم الشعر و غير اينها. در سال سيصد و چهل و يكم يا پنجاه و دويم يا سيّم يا چهارم يا پنجم يا شصت و دويم هجرت درگذشت و بنابر عنوان فوق، مقسم نام جدّ محمد و يا پدر جدّ او و بنوشته تاريخ بغداد نام جدّ هشتم او بوده است. بهرحال اينكه در قاموس الاعلام صاحب ترجمه را يعقوب بن يعقوب بن مقسم نوشته قطعا اشتباه