ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٦٢ - ابن قولويه- محمد بن جعفر
(تاريخ ابن خلّكان) گويد گمان دارم كه اشتباه از كتاب شده زيرا كه پسر حام موافق نوشته تورات و كتب اهل اروپا فوط بوده با فاء نه با قاف.
(ص ٩١ ج ٢ كا و ٣٢٠ ج ٢ ع و ٢٧٢ ج ١٨ جم و غيره)
ابن قولويه[١] ابن قولويه- شيخ جعفر
- بن محمد جعفر بن موسى بن قولويه قمى، مكنّى به ابو القاسم، معروف به ابن قولويه (كه گاهى در مقام نسبت بجدّ، جعفر بن قولويه و جعفر بن محمد بن قولويه نيز گويند) از مشاهير فقهاى اماميّه و اكابر مشايخ محدّثين شيعه قرن چهارم هجرت ميباشد كه در كلمات علماى رجال با جلالت و عظمت و وثاقت موصوف بود، از كشى و كلينى و نظائر ايشان روايت كرده و شيخ مفيد و امثال او نيز از وى روايت نمودهاند و از تأليفات او است:
١- تاريخ الشهور و الحوادث ٢- الجمعة و الجماعة ٣- الشهادات ٤- القضاء و ادب الحكام ٥- كامل الزيارات و غيرها كه بسيار است. بسال سيصد و شصت و هشتم يا نهم هجرى قمرى در بلده كاظمين وفات يافت و در پائين پاى حضرت امام جواد ع مدفون گرديد و قبر شيخ مفيد هم جنب قبر او است. (ص ١٤٣ ت و ٤٧٠ ج ١ مه و كتب رجال)
ابن قولويه- على بن محمد
- مكنّى به ابو الحسين، از محدّثين شيعه و مشايخ روايت برادرش شيخ جعفر فوق ميباشد كه در نود سالگى درگذشت و كتاب فضل العلم و آدابه از او است. (كتب رجاليه)
ابن قولويه- محمد بن جعفر
- قمى، مكنّى به ابو جعفر يا ابو القاسم، پدر ابن قولويه جعفر مذكور فوق ميباشد كه از محدّثين و وجوه
[١]- ابن قولويه- در اصطلاح رجالى عنوان مشهورى جعفر بن محمد بن جعفر بن موسى بن قولويه و پدرش محمد بن جعفر و برادرش على بن محمد ميباشد و لكن در صورت اطلاق و نبودن قرينه باولى منصرف است و موافق آنچه از ايضاح علامه نقل شده لفظ قولويه بضم قاف و لام و فتح واو است.