ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٩٧ - ابن المدبر- احمد
ابن المجدى- احمد بن رجب
- ضمن عنوان مجدويه احمد نگارش يافته است.
ابن المجوسى- على بن عباس
- بعنوان مجوسى على در باب القاب مذكور است.
ابن مجير- يحيى
- بن عبد الجليل فهرى اندلسى، مكنّى به ابو بكر، از مشاهير شعراى اندلس ميباشد كه ديوانى بدو منسوب، اكثر اشعارش در مدح امراى بنى عبد المؤمن بوده و در سال پانصد و هشتاد و هفتم يا هشتم هجرت درگذشته و از اشعارش بدست نيامد. (كف و ص ٦٦٤ ج ١ س)
ابن محبوب
در اصطلاح رجالى، حسن بن محبوب و محمد بن على بن محبوب است كه اولى بعنوان سراد مذكور و دويمى نيز موكول بكتب رجال است.
ابن محرز
در اصطلاح رجالى عبد اللّه بن محرز و عقبة بن محرز است.
ابن المدبر- ابراهيم بن محمد
- بن عبد اللّه بن مدبر، مكنّى به ابو اسحق، معروف به ابن المدبر، از مشاهير ادبا و شعراى قرن سيّم هجرى ميباشد كه اديبى است فاضل شاعر، اشعارش لطيف و ظريف، در زمان متوكّل دهمين خليفه عباسى (٢٣٢- ٢٤٧ ه ق- رلب- رمز) بمقامى بس عالى رسيد تا آنكه چند سال حبس شد. با دخترى اديبه شاعره عريب نامى معاشفه داشته و مراسلات و مشاعرات بسيارى مابين ايشان واقع شد كه جريانات مابين ايشان مشهور است. از اشعار او ميباشد كه در حق معشوقه مذكورهاش گفته است:
زعموا اننى احب عريبا |
صدقوا و اللّه حبا عجيبا |
|
حل من قلبى هواها محلا |
لم تدع فيه لخلق نصيبا |
|
ليقل من قد رأى الناس قدما |
هل رأى من عريب عريبا |
|
هى شمس و النساء نجوم |
فاذا لاحت افلن غيوبا |
|