ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٣٨ - ابن المؤدب- عبد اللّه بن ابراهيم
بوده و چنانچه در اشعار فوق مصرح ميباشد ابو الرضا سيد شريف موسوى و پدرش هم ابو مضر بوده است، ظاهر بعضى از آنها آنكه خودش نيز اسم يا كنيه ابو مضر داشته و اما سيد مرتضى علم الهدى بودن مرسل اليه (چنانچه بعضى توهّم كردهاند) و يا برادرش سيد رضى بودن او (چنانچه جمعى ديگر توهّم نمودهاند) و ظاهر كلام امل الامل هم هست قطعا فاسد است و با قطعنظر از اختلاف كنيه خود و پدر، زمان ايشان نيز با زمان ابن منير منافات كلى دارد. اما ضياء الدين ابو الرضا فضل اللّه بودن و يا سيد مرتضى رازى بودن مرسل اليه اگرچه از حيث زمان ممكن است لكن در هيچجا از كنيه ابو مضر داشتن ضياء الدين و سيد مرتضى رازى مذكورين و يا يكى از پدرانشان سراغى ندادهاند.
ابن منير بسال پانصد و چهل و پنجم يا هفتم يا بنابر مشهور، هشتم هجرت در حلب واقع و در كوه جوشن نزديكى مشهد السقط مدفون شد و اين دو شعر خودش را بحسب وصيّت در سنگ مزارش ثبت كردند:
من زار قبرى فليكن موقنا |
ان اللذى القاه يلقاه |
|
فيرحم اللّه امرء زارنى |
و قال لى يرحمك اللّه |
|