٨. عبدالعزيز بن مهتدى مى‌گويد: به امام رضا(ع) عرض كردم: سرزمين من دور است و نمى‌توانم هر وقت بخواهم به خدمت شما برسم، آيا راهنماهاى دينم را از يونس مولاى آل يقطين بگيرم؟ امام(ع) فرمود: بله. (١٣)

در سند اين روايت جبرئيل بن احمد است كه كشّى اين روايت را از او نقل كرده است.

٩. احمد بن حاتم بن ماهويه گويد: به امام هادى(ع) نوشتم: از چه كسى معارف دينى ام را بياموزم؟ برادر احمد بن حاتم نيز همين پرسش را از امام هادى(ع) كرد و امام(ع) در پاسخ هر دو فرمود:

فهمت ما ذكرتما، فاصمدا في دينكما على كلّ مسنّ في حبّنا و كلّ كثير

(١٢) محمد بن نصير مشترك ميان كشّى ثقه و نميرى است كه جناب محمد بن عثمان عمرى رحمه اللّه‌ او را خبيث ملعون توصيف كرده است. گفته شده كه محمد بن نصير در اين روايت منصرف به كشّى است؛ زيرا عيّاشى كه راوى اين حديث است، روايت ديگرى را كه در آغاز كتاب رجال كشّى آمده است: اين روايت را ابوعمر و عبدالعزيز كشى و عياشى از محمد بن نصير نقل كرده‌اند و مى‌دانيم كه مقصود از محمد بن نصير كه ابو عمرو بن عبدالعزيز كشّى از او نقل حديث كرده است، محمد بن نصير كشّى است. بلكه گفته شده كه محمد بن نصير در اين طبقه از راويان مطلقا منصرف به كشّى است؛ زيرا بعيد است كه شيعه از نميرى كافر و ملحد نقل حديث كرده باشد: (ر.ك: معجم رجال الحديث، ج١٨، ص٣١٦). بعيد نيست قرينه اول درست باشد؛ زيرا روايتى كه ابو عمرو كشّى و عيّاشى با هم از محمد بن نصير نقل كرده‌اند، دلالت بر اين دارد كه مقصود آنها از محمد بن نصير، شخص واحدى است و ترديدى نيست كه مقصود ابو عمرو كشى از محمد بن نصير، محمد بن نصير كشّى است. از سوى ديگر، حدس مى‌زنيم كه مقصود عيّاشى نيز از محمد بن نصير كه بدون قرينه ذكر كرده است، همان شخص، يعنى محمد بن نصير كشّى است. اما قرينه دوم ضعيف است؛ زيرا احتمال دارد عيّاشى اين روايت را از نميرى قبل از اشتهارش به انحراف نقل كرده باشد، به علاوه كه عيّاشى به نقل از راويان ضعيف شناخته شده است.
(١٣) وسائل الشيعه، ج١٨، ص١٠٧.