تعدادى از روايات، متضمن نهى از اتمام و امر به تقصير است؛ يعنى بيانگر آن است كه حقيقت تحريم، اتمام و حقيقت در وجوب قصر است؛ مثل: «أىّ سفر أشدّ منه» و «ويلهم أو ويحهم» كه در توبيخ افرادى است كه نماز را تمام مى‌خوانند، بدين بيان كه گويا آنان با رسول خدا حج به جا آورده‌اند، پس چه دليلى از اين ظاهرتر و روشن تر است در جايى كه فقها در احكام واجب يا حرام به خبر واحد اكتفا مى‌كنند.

١٤ . صحيحه ديگرى از معاويه بن عمار كه مثل حديث قبل است و فقط به جاى «لاتتمّ» عبارت «لاتتمّوا» را دارد. (٣٢)

١٥ . مرسله مفيد: (٣٣)

قال(ع): ويل لهؤلاء الّذين يتمّون الصلوة بعرفات أما يخافون اللّه؟ فقيل له: فهو سفر؟ فقال(ع): و أيّ سفر أشدّ منه؟؛

«امام(ع) گفت: واى بر آن كسانى كه نمازشان را در عرفات تمام مى‌خوانند. آيا از خدا نمى‌ترسند؟ پس به امام گفته شد: آن سفر است ؟ امام فرمود: كدام سفر از آن سخت تر است؟

١٦. يكى از اصحاب از امام صادق(ع) سؤال كرد:

(٣١) مجمع الفائدة و البرهان ، ج ٣ ، ص ٣٦٣ .
(٣٢) وسائل الشيعه، باب سوم از ابواب صلاة المسافر، حديث٢.
(٣٣) همان، حديث ١٢.