فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٦٨ - مقياس شرعى سفر، مكانى يا زمانى آيه اللّه سيد كاظم حائرى
همين روايت در كتاب «استبصار» (١٠) با اين عنوان آمده است: «احمد بن عبدون از على بن محمد بن الزبير از علي بن الحسن بن فضّال... به من خبر داده است.» و شيخ در مشايخ تهذيبش سندى به حسن بن على بن فضّال ندارد ولى به علىّ بن الحسن بن فضّال سند دارد.
٥. صحيحه معاوية بن وهب:
«قال: قلت لابى عبداللّه(ع): أدنى ما يقصّر فيه المسافر الصلاة؟ قال: بريد ذاهباً و بريد جائياً (١١)؛
به ابى عبداللّه(ع) عرض كردم كمترين حدّى كه مسافر بايد نمازش را كوتاه بخواند چيست؟ فرمود: يك بريد برود و برگردد.»
٦. صحيحه زيد الشحّام:
«قال: سمعت أباعبداللّه يقول: يقصّر الرجل الصلاة في مسيرة اثنى عشر ميلاً (١٢)؛
از ابا عبداللّه(ع) شنيدم كه فرمود: مسافر بايد نمازش را در مسير دوازده ميلى كوتاه بخواند.»
٧. صحيحه زراره از ابى جعفر(ع) كه فرمود:
التقصير في بريد و البريد أربعة فراسخ؛ (١٣)
نماز در يك بريد، كوتاه خوانده مىشود و بريد چهار فرسخ است.»
٨. صحيحه زراره:
«قال: سألت أبا عبداللّه(ع) عن التقصير، فقال: بريد ذاهب و بريد جائي (١٤) ؛
از اباعبداللّه(ع) در باره كوتاه شدن نماز پرسيدم، فرمود: در يك بريد رفت و يك بريد برگشت.»
روايات ديگرى مانند آن هم وجود دارد.
(١٠) استبصار، ج١، ص٢٢٣، ح٣٧٨٨، چاپ آخوندى.
(١١) وسائل الشيعه، ج٨، ص٤٥٦، باب ٢ از ابواب صلاة المسافر، ح٢.
(١٢) همان، ح٣.
(١٣) همان، ح١.
(١٤) همان، ص٤٦١، ح١٤.