روشن است كه روايات به اين مضمون مافوق تواتر است، بلكه اين مطلب يكى از مسلّمات شيعه است؛ يعنى ائمه معصومين(ع) ممكن نبود كه به خيرى امر كنند و خود آن را ترك نمايند. بنابراين با وجود اين اصل ثابت و روشن، اگر در مورد خاصى ايشان به چيزى امر كنند كه خود آن را ترك نمايند، يا از آن روست كه اساساً آن امر از اوّل متعلق به ايشان نبوده و اختصاص به مردم داشته است و يا به سبب آن است كه آن عمل، داراى ويژگى هايى بوده است كه باعث ترك ايشان شده است.

تفاوت هاى زيادى ميان متعه و لطم وجود دارد كه به دو مورد از آن‌ها اشاره مى‌كنيم تا دليل عدم رغبت اهل بيت(ع) روشن شود.

تفاوت اوّل: حكم لطم مورد شك است و به همين خاطر عمل كردن و يا نكردن اهل بيت(ع) مى‌تواند مؤيدى بر حكم آن باشد، در حالى كه جواز متعه از مسلّمات شيعه بوده و آيه و روايات متواترى در باره آن آمده است. بنابراين اثبات آن هيچ نيازى به سيره ندارد، يعنى اگر ثابت شود كه ائمه(ع) به آن عمل نكرده اند، كوچك ترين ترديدى در صحت آن ايجاد نمى كند.

تفاوت دوم: متعه ويژگى هاى خاصى داشته است كه باعث عدم رغبت اهل بيت(ع) نسبت به آن شده بود و اين خصوصيات درباره لطم و امثال آن وجود ندارد.

اساساً در عرف متشرّعان حساسيت خاصى در مورد مسائل جنسى وجود دارد. به عنوان مثال اگر كسى شب و روز غيبت كند، در عرف آن قدر منفور نخواهد بود كه اگر كسى تنها يك بار زنا كند، در حالى كه مى‌دانيم عقوبت اخروى شخص كثير الغيبه از شخص دوم بسيار بيشر است.

اين حساسيت حتى در جامعه شيعى امروز نيز نسبت به روابط جنسى و از جمله متعه وجود دارد، با اين كه همه مردم قبول دارند كه متعه جايز، بلكه مستحب است، شخصاً اقدام به آن نمى‌كنند حتى ممكن است مردم را تشويق به متعه كنند، اما خود به ملاحظه