فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧٨ - حدود جزع در عزادارى اهل بيت(ع) محمد تقى اكبرنژاد
خداوند متعال در آيات متعددى از قرآن، كسانى كه مردم را به خير دعوت مىكنند و خود از انجام آن سرباز مىزنند، ملامت كرده است:
{أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ ... أَ فَلا تَعْقِلُونَ } (بقره/٤٤)آيا مردم را به خوبى امر مىكنيد و خودتان را از ياد مىبريد... آيا تعقل نمى كنيد.» هشدار آخر آيه بدان معناست كه عمل نكردن به خيرات و امر كردن ديگران به آن خلاف عقل است.
{يآ أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُون } ؛ (صف/٢و٣) اى كسانى كه ايمان آورده ايد، چرا چيزى را مىگوييد كه به آن عمل نمى كنيد، اين كه سخنى را بگوييد كه بدان عمل نكنيد در نزد خداوند گناه بزرگى است». در اين آيه نيز تصريح به گناه كبيره بودن اين كار شده است.
ـ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَجَّالِ عَنِ الْعَلَاءِ عَنِ ابْنِ أَبِى يَعْفُور، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع): كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُمْ لِيَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاةَ وَ الْخَيْرَ فَإِنَّ ذَلِكَ دَاعِيَة؛ (١٣)
ابن ابى يعفور از امام صادق ع نقل مىكند كه فرمود: مردم را با ابزارى غير از زبانتان دعوت به حق كنيد. آنان بايد از شما ورع و كوشش و نماز و خيرات را ببينند؛ زيرا اين كارها خود دعوت كننده به حق هستند.
ـ الْعَيَّاشِيُّ فِي تَفْسِيرِهِ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ(ع): قَالَ: قُلْتُ: قَوْلُهُ تَعَالَى: أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ، قَالَ :فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى حَلْقِهِ، قَالَ: كَالذَّابِحِ نَفْسَهُ ...؛ (١٤)
عياشى در تفسير خود از يعقوب بن شعيب نقل مىكند كه از امام صادق (ع)
(١٣)الكافي،ج٢، ص٧٨، باب الورع ،ح١٤.
(١٤) مستدركالوسائل،ج١٢، ص٢٠٢، باب (٩) وجوب الإتيان بما يؤمر به من الواجبات و ترك ما ينهى عنه من المحرّمات ، ح١٣٨٨٣.