جواب اوّل: ايشان مجبور به تقيه بوده‌اند حتى در برگزارى مراسم عزادارى در منزل خودشان نيز آسوده خاطر نبودند و برخى از اوقات مجبور به تقيه مى‌شدند. به عنوان نمونه به حكايت ذيل استشهاد شده است:

«سفيان بن مصعب عبدى مى‌گويد بر امام صادق(ع) داخل شدم آن حضرت فرمودند به أمّ فروه بگوييد بيايد و آنچه را [از مصائب [ بر جدش رواشد بشنود. راوى گويد: امّ فروه آمد و پشت پرده نشست، آنگاه امام فرمود: اشعارت را بخوان. من خواندم و گفتم: اى أمّ فروه اشك خودت را در اين مصيبت بريز. آنگاه امّ فروه صيحه كشيد و زنان نيز صدا به صيحه بلند كردند. امام(ع) فرمودند: مراقب در خانه باشيد. برخى از اهل مدينه پشت در جمع شده بودند [كه ببينند چه خبر است .[حضرت فردى را فرستادند و فرمودند: فرزندى از ما غش كرده بود و زنان فرياد كشيدند.»

اين روايت نه تنها مؤيد ادعاى مذكور نيست، بلكه دليلى بر رد آن است؛ زيرا اين روايت دلالت مى‌كند كه حتى گريه كردن و ضجّه زدن نيز مورد تقيه بوده است. به همين خاطر آن حضرات مجبور بودند كه در مجالس خصوصى و در جمع خانواده خود عزادارى كنند.

اساساً دشمنان اهل بيت(ع) كارى به شكل و يا كيفيت عزادارى نداشتند، از نظر آنان لطم با گريه فرقى نداشت، بلكه آن چه كه برايشان مهم بود و آن را ممنوع كرده بودند، احياى نام و ياد كربلا بوده است. احياى ياد و نام كربلا در همه اشكال عزادارى وجود داشته و دارد، بنابراين اگر تقيه مانع از لطم باشد، بايد مانع از گريه كردن و ضجّه زدن نيز باشد.