كشف الأسرار في شرح الاستبصار - الجزائري، السيد نعمة الله - الصفحة ٣٢٢ - ١٧- ديوان الأشعار

گر چه در راه طلب گرم رواناند بسى * * * نرسيدند بمقصود، مگر چند كسى

دل آزاده ندارى، تو كجا كعبه كجا * * * كه بسر منزل غفلت تو رهين هوسى

شعلۀ نور تجلى بفراز است هنوز * * * كو كليمى كه از آن كوى بيارد قبسى

رنج شب مىشودت باعث آسايش روز * * * دوش اين نكته شنيدم ز زبان جرسى

گر چه ناقابلى از فيض، تو مأيوس مباش * * * جهد كن بلكه اجابت شود ملتمسى

بى خود آمدى از اوج سعادت به حضيض * * * تو همائى، عبث اين قدر بفكر قفسى

دل ارباب صفا را چه غم از غمّازان * * * بحر را كى بود انديشۀ هر خار و خسى

پند در پرده دهد نى دل آگاهان را * * * تا ز خود برگ نريزى بمقامى نرسى

رو كن از دار خلائق بفضاى ملكوت * * * تو غزال ختنى، چند بقيد مرسى [١]

سهل باشد غم نقلى كه نخوردى تا چند * * * بر سر از حسرت آن دست زنان چون مگسى

هر طرف مىنگرم مرده دلانند (فقير) * * * كاش مىبود در اين عصر مسيحا نفسى [٢]

و قال أيضا قصيدة غراء في مدح أمير المؤمنين (عليه السلام) نذكر منها أبياتا تبرّكا:

تا بكى شوريده حالى در هواى آن و اين * * * غافل از انديشۀ احوال روز واپسين

چند جان را بستهاى وارونه در زندان تن * * * چند خود را در سراى بيخودى دارى رهين

چند كشتى كردهاى لنگر بگرداب بلا * * * بحر پر آشوب و ره دور و نهنگان در كمين

بر در ارباب دنيا چند از روى ادب * * * مىكنى گردن كج و قامت خم و سر بر زمين

[١] ختن: بر وزن كهن: قسمتى از تركستان چين است كه آهوى مشك آن معروف بوده. و مرس: بر وزن قفس: رسنى كه بر گردن سگ بياندازند (فرهنگ عميد)

[٢] تذكرۀ شوشتر (ص ١٧٩).