روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٤٣٦ - روزشمار جنگ سه شنبه ٢١ مرداد ١٣٥٩ ١ شوال ١٤٠٠

- می کند، خوب بین اهل علم و طلبه ها متعارف است که گاهی وقت ها به فریاد می کشد مطلب، به داد و قال می کشد مطلب، لکن وقتی که مباحثه تمام شد، برادرند. بعد از مباحثه این طور نیست که این مباحثه اسباب دشمنی باشد. دو تا دوست اند، دو تا رفیق اند، سر یک مطلبی، مطالبی، او آن طرف مطلب را می گیرد و او آن طرف مطلب [را].»

- «ما اگر در مسائلی که پیش می آید، در هر وضعی که باشد، البته مسائل زیاد الآن در مجلس طرح می شود و شما بعدها هم مواجه هستید با مسائل زیادی که برای ملت است و هرکسی نظر دارد و هرکسی اجتهاد دارد، هرکسی باید مسائل را طرح بکند و بگوید، اما همان طوری که طلبه ها مسائل را می گویند، که منتهی به این نشود که حالا که من مخالف با شما هستم در نظر و شما مخالف من هستید در نظر این منتهی به این بشود که نه، ما دو تا خصم و دو تا دشمن باهم هستیم. اگر این طور باشد که واقعاً - خدای نخواسته - روی خصام باشد، باید ما خودمان را بشناسیم به اینکه ما اهل ناریم. برای اینکه خصام اینجا آن خصام را می آورد. چنانچه ایمان در کار باشد، برادری در کار باشد و با برادری و حسن نیت [و] رفاقت مسائل طرح بشود، همه باید نظر خودشان را بدهند و هیچ کدام هم برایشان حتی جایز نیست که یک چیزی را بفهمند و نگویند. باید وقتی می فهمند، اظهار کنند. این موافق هرکه باشد، باشد؛ مخالف هرکه هم باشد، باشد؛ برای اینکه شما وکیل مردم هستید، امین مردم هستید. امین و وکیل باید مسائلی که طرح می شود آن مقداری که می تواند و می فهمد اظهار کند، لکن به طور خصومت، به طور تنازع و خصومت نباشد، هرچه بتوانند آرام تر، لکن حالا صدا هم بلند شد، باشد.»

«آنهایی که مسائل را طرح می کنند، مسائلشان باید باهم اختلاف داشته باشد، نه خودشان. خودشان دوست، رفیق و برادر، ولی مسائل را باید طرح بکنند و اشکال دارند، بکنند و طرح بکنند مسائلی که روی مصالح اسلام است، روی مصالح کشور