زندان اوین به زندان کمیتۀ مشترک منتقل می شود و در موارد بسیاری به اطاق های بازجویی احضار می شود و با زندانیان سیاسی آن روز مواجهه داده می شود و به توصیۀ بازجویان کمیته سعی می کند که در ارادۀ مبارزین، خلل وارد نماید. در همان برخوردها آقای احمدرضا کریمی تلاش می کرده تا سازش خود را در شکلی منطقی و ظاهراً قابل قبول برای مبارزین توجیه کند و هرگونه مبارزه با رژیم را نفی نماید. ...»[١]

در بخش دیگری از کیفرخواست احمدرضا کریمی،[٢] آمده است: «... ٩. پرونده حکایت دارد که بین متهم و ساواک حدود یک سالی فاصله می افتد و او از اوایل اردیبهشت ٥٣ تا تابستان ٥٤، از کمیته به زندان های قزل قلعه و اوین منتقل می شود؛ البته اگر هدف از آن شکار افراد مبارز نبوده و این قهر واقعیت داشته باشد. در تیرماه ٥٤ سیدعبدالرضا حجازی روحانی نما، واسطۀ ارتباط مستقیم با عناصر ساواک می گردد و دراثر این وساطت او رابطۀ نزدیک تری با سازمان مخوف مذکور پیدا می کند و در جریان مصاحبۀ رادیو تلویزیونی، خلیل دزفولی در تنظیم متن آن نقش مؤثری را به عهده می گیرد که از آن جمله است گنجاندن فرازهایی از نهج البلاغه در متن مصاحبه که با زیرکی و تزویر خاصی صورت گرفته است. رژیم گذشته از ترتیب دادن این گونه برنامه های نمایشی درصدد تضعیف نیروهای اصیل مبارز و ایجاد یأس و ناامیدی در جامعه و موجه جلوه دادن اعمال خود بوده است... ١٠. متهم در جریان دستگیری اخیر مجدداً ماهیت اصلی خود را برملا ساخته و با عناصری که هویت آنها بر مردم پوشیده نیست رابطه برقرار نموده و درصدد جلب نظر و کسب وجهه نزد این سیاستمداران و لیبرالیست های به اصطلاح ملی گرا بوده است. وی دراین رابطه قصد داشته نامه ای خصوصی از راه غیرقانونی به بیرون بفرستد که به دست پاسداران افتاده است که در پرونده ضبط است. ١١. بدون اینکه متهم از گذشتۀ تلخ خود متنبه شود و اقلاً به نوشته های اخیر خود اصالت بخشد با تردستی و شیرین کاری ها و قراردادن نامه ها در جلد کتاب ها، مبادلۀ اسنادی از امیرانتظام به خارج را به عهده می گیرد و اسناد کشف شده و اقاریر متهم شاهد گویایی بر صحت این مدعاست. ١٢. متهم در نامه ای که در بند ١٠ از آن یاد شده به همپالگی های به اصطلاح مجاهدین خلق خود در بیرون اطمینان می دهد که مطلبی درجهت خلاف منافع آنها در دادگاه اظهار ندارد و مستقیماً به نفع آنان موضع گیری نماید. ١٣. آنچه که [از] تحقیقات معموله از سراکیپ های کمیتۀ مشترک برمی آید عمدۀ اتهامات متهم همکاری مستمر او چه در زمانی که زندانی بود و چه زمانی که به دلیل همکاری و پاس داشتن آن آزاد شد، شناسایی افراد، معرفی آنان در گشت زنی ها، دستگیری، محاکمه و مجازات و در مواردی نظیر دستگیری بهمن روحی آهنگران، مرگ حین شکنجۀ دژخیمان ساواک است. ١٤. به دلالت این بازجویی ها متهم پس از آزادشدن از زندان با کمیته و ساواک در ارتباط مستمر بوده و همکاری مؤثر داشته و...»

[١] روزنامه کیهان، ٧/٥/١٣٥٩، ص٣.

[٢] این بخش از کیفرخواست را روزنامه کیهان سه روز بعد در تاریخ ٩/٥/١٣٥٩، منتشر کرد.