در ادامة بحران روزافزون در روابط و مناسبات سیاسی ایران و عراق، نمایندگی دائمی عراق در سازمان ملل، در نامه ای به دبیرکل این سازمان، در پاسخ به نامة وزیر امور خارجة ایران،[١] بار دیگر ادعای عربی بودن جزایر سه گانة ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را تکرار کرد و اظهارات وزیر امور خارجة ایران را مبنی بر صحت اسناد تاریخی مالکیت ایران بر این سه جزیره، مردود و نادرست شمرد. در بخشی از این نامه که امروز به عنوان یک سند تاریخی در سازمان ملل به ثبت رسید، آمده است: «اگر نظری اجمالی به دلایل قانونی بیفکنیم می توان خاطرنشان ساخت که در هیچ مقطعی از تاریخ هیچ یک از این جزایر تحت حکومت ایران نبوده است. واقعیت این است که بریتانیا جزایر مذکور را به طور جداگانه اشغال نکرده است. آنها در سال ١٨١٩ وقتی که از جزایر کواسیم (Kwassims) دفاع می کردند، رأس الخیمه را نیز اشغال کردند. این سه جزیره از سال ١٧٥٠ بخشی از سرزمین رأس الخیمه بوده و تا سال ١٨٦٦ بدون هیچ انقطاعی به همین صورت باقی ماند تاوقتی که میان امارات شارجه و رأس الخیمه تقسیم گردید و حکومت بر آن ادامه یافت تا اینکه به دست نیروهای نظامی ایران در ٣٠ نوامبر ١٩٧١ [١٣٥٠] اشغال غیرقانونی شد.» در بخش دیگری از این سند آمده است: «بدیهی است روشی که رژیم فعلی ایران اتخاذ کرده است، خودداری از تخلیة جزایر اشغال شده است و آن چیزی جز رؤیای امپراتوری شاه نیست. این تعصب نژادپرستی با تفوق فارس های آریایی همراه شده است.»[٢]

از سوی دیگر، امروز "رشید عبدالله" وزیر امور خارجة امارات متحدة عربی نیز در اقدامی مشابه عراق، ضمن طرح ادعای اشغال سه جزیرة مزبور در خلیج فارس به وسیلة ایران، به دبیرکل سازمان ملل اعتراض کرد. وی در پاسخ به نامه ای که صادق قطب زاده، وزیر امور خارجة جمهوری اسلامی ایران، در

[١] این نامه قبلاً (در خرداد ١٣٥٩ (ژوئن ١٩٨٠)) خطاب به دبیرکل سازمان ملل ارسال و به عنوان یک سند رسمی ثبت و منتشر شده است.

[٢] جنگ ایران و عراق در اسناد سازمان ملل متحد، مترجم محمدعلی خرم، تهران: مرکز اسناد دفاع مقدس، ١٣٨٧، صص٤٣ - ٤١، شماره سند شورای امنیت: S/١٤١١٧، شماره سند مجمع عمومی: A/٣٥/٤٠٤، ٢١ اگوست ١٩٨٠ (٣٠ مرداد ١٣٥٩).