سازمان پس از سخنرانی شدید امام خمینی و حمله به آنها در یک حرکت تاکتیکی، موقتاً همه مراکز و دفاتر سازمانی خود را تعطیل اعلام کرد (٨/٤/١٣٥٩). درحقیقت، کادر رهبری سازمان با توسل به مانور فوق، بدون اعلام مواضع رسمی در قبال موضع گیری امام، اهدافی را تعقیب می کرد؛ هدف هایی که در تمام مدت ماه های مرداد و شهریور نیز مدنظر سازمان بود. این اهداف عبارت بودند از:

- مظلوم نمایی، تبلیغ وجود فشار و خفقان و ایجاد زمینه برای اقدامات بعدی.

- عقب نشینی تاکتیکی موقت به منظور کسب امتیاز از مقامات مسئول کشور.

- سکوت موقت به منظور فروکش کردن بحران علیه سازمان.

مواضع چریک های فدایی خلق (اقلیت)

به دنبال انشعاب در سازمان چریک های فدایی خلق در ٢١/٣/١٣٥٩، دو گروه اقلیت و اکثریت در تمام طول مدت تابستان ١٣٥٩، درگیری های لفظی و رسانه ای داشتند و یکدیگر را به سازش کاری با لیبرالیسم یا امپریالیسم و ضدانقلاب متهم می کردند. دراین میان، مواضع اقلیت را می توان چنین خلاصه کرد:

- افشاگری مداوم درباره درگیری های کردستان، تحریک ارتشیان و ایجاد اختلاف میان ارتش و سپاه پاسداران انقلاب.

- تحلیل از انشعاب در نیروهای مذهبی و گرایش سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به سمت نیروهای چپ و مترقی (روزنامه کار، ٢٦/٦/١٣٥٩).

- تحریک دانش آموزان با نزدیک شدن زمان بازگشایی مدارس.

- تحلیل درمورد انحراف حزب توده و اکثریت و سازش کاری آنها با لیبرالیسم (روزنامه کار، ٢٦/٦/١٣٥٩)

- حمله به خط امام و متهم کردن این جریان به دادن فرصت بیشتر تبلیغاتی به لیبرال ها.

- اتهام به رجایی درمورد طرف داری از سرمایه داری.

- شرکت اقلیت در درگیری های مسلحانه کردستان در کنار حزب دمکرات و کومه له.

مواضع چریک های فدایی خلق (اکثریت)

- تلاش و تحلیل های هرروزه و اغلب تکراری به منظور ایجاد شکاف بیشتر میان دو جناح رقیب در حکومت.

- طرف داری مکرر از سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به عنوان نیروهای انقلابی و مترقی.

- تشویق مسئولان نظام و پیشنهاد ایجاد رابطه اقتصادی و سیاسی با کشورهای سوسیالیستی برای برون رفت از بحران.