دلالت ضمنی بر این داشت که اگر در کنگره امریکا به سیاست امریکا در ایران رسیدگی شود، ممکن است در حل نهایی قضیه اثر داشته باشد. آقای ماسکی این نظر خود را تکرار کرد که با رسیدگی به اعمال گذشتة امریکا در ایران توسط کنگره مخالف نیست.»[١]

دراین حال، در ادامة رایزنی برخی کشورهای عربی و اروپایی برای حل بحران گروگان های امریکایی، «شماری از کشورهای عربی و غربی و بی طرف مجدداً دست به ابتکاراتی جهت آزادی گروگان های امریکایی زدند. سفرای کشورهای هلند، اسپانیا و ژاپن به نمایندگی ازطرف نوزده کشور دربارة این مسئله با ابوالحسن بنی صدر، رئیس جمهوری ایران، ملاقات و مذاکره کردند. این ملاقات که قرار بود در ماه اوت صورت گیرد به علت مشکلات مربوط به تشکیل کابینه، به تأخیر افتاده بود.»[٢]

ضمیمه گزارش٥٢٢: متن کامل یادداشت وزارت امور خارجة جمهوری اسلامی ایران به سفارت جمهوری عراق دربارة ادعای ارضی این کشور براساس قرارداد ١٩٧٥ الجزایر و مردود دانستن این ادعا.

«وزارت امور خارجة جمهوری اسلامی ایران با اظهار تعارفات خود به سفارت جمهوری عراق، عطف به یادداشتی که در تاریخ ١٧/٦/٥٩ (٨/٩/١٩٨٠) به کاردار سفارت جمهوری اسلامی ایران در بغداد تسلیم شده است اشعار می دارد: دولت عراق حتی قبل از اینکه انقلاب اسلامی ایران پیروز شود، دشمنی خود را نسبت به حرکت ملت ایران نشان داده، همگام با ابرقدرت ها و دولت های مرتجع منطقه تا آخرین لحظات در کنار شاه جانی ایستاد و او را یاری نمود، در طی سی وسومین اجلاس سازمان ملل در سپتامبر ١٩٧٨، چهار وزیر خارجة ایران، عراق، رژیم اشغالگر قدس و امریکا در خلال ملاقات های طولانی خود طرح توطئة مشترکی را برای خفه کردن انقلاب اسلامی ایران که درحال شکل گیری بود ریخته بودند و همگی از پیروزی آن توطئه چنان مطمئن بودند که هریک به نحوی در مصاحبه های خود از آن ذکری به میان می آوردند، ولی با اراده خدای متعال که همیشه یاور ما و انقلاب ما بوده است، این توطئه نیز همچون دیگر توطئه های دشمنان ما به نتیجه نرسید. بعد از پیروزی انقلاب که برخلاف انتظار و خواستة تمام دشمنان ما بود، آغاز به تحریک و دشمنی کرده کردستانی ها و خوزستانی ها را به بهانة اقلیم گرایی تحریک نمود و اسلحه های ساخت دولت های ابرقدرت را از حدود ایران عبور داده، با تطمیع عده ای خودفروخته، آنان را برعلیه دولت مرکزی شوراند. دلیل روشن بر عدم حسن نیت دولت عراق هنگامی بهتر آشکار می گردد که درحالی که دولت انقلابی ایران با ابرقدرت ها و حامیان رژیم اشغالگر قدس در جریان جنگ روبه روست، دولت عراق به عوض آنکه دست در دست دولت نوپای جمهوری اسلامی ایران بگذارد تا به اتفاق یکدیگر بتوانند بهتر و تواناتر، دشمنان مشترک همة مستضعفین را سرکوب کنند، دست به تجاوزات آشکار خود زده و همچنین متجاوز از ٤٠ هزار عراقی را فقط به دلیل اینکه شیعه و ایرانی الاصل هستند، با بدترین و غیرانسانی ترین وضعی از خاک عراق بیرون راند. دولت عراق مدت چند ماهی است که تحریکات و درگیری های مرزی را به نهایت حد رسانده است؛ در خلال چند روز گذشته، با دادن یادداشتی گنگ و نامفهوم می خواهد مستمسکی به دست آورد تا به قول خود سرزمین هایی را که بنا به قرارداد ١٩٧٥ به عراق تعلق داشته، ولی موفق به تثبیت حاکمیتش بر آن نشده

[١] همان، ص٨، رادیو لندن (فارسی)، ساعت ١٦:١٥، ١٧/٦/١٣٥٩.

[٢] همان، ص١٢، رادیو کلن (فارسی)، ساعت ١٤:٣٠، ١٧/٦/١٣٥٩.