بنی صدر با اشاره به این نکته که کار رادیو تلویزیون کوبیدن نیست بلکه سازندگی است، گفت: «حرف من این است که صبح که رادیو را باز می کنی مشغول تصفیه حساب اند تا وقتی که شما بخوابید. از خارجه به من گفته اند که در سرویس های خارجی رادیو و تلویزیون ما یک کلمه خبر، که دولت چه می کند، رئیس جمهور چه می کند، پخش نمی کند. پس معلوم به اینکه مدیرعامل رادیو و تلویزیون آدم مکتبی ازنظر من هم است، هم قاطع است، اما دست هایی دخالت کرده اند و مانع از این شده اند که او بتواند در آنجا نظم و انضباط اسلامی برقرار بکند. و این است دلیل انتقاد من به رادیو و تلویزیون. ... و چون چنین نمی کند من انتقاد می کنم و این انتقاد را آن قدر ادامه می دهم تا اصلاح بشوند. اگر هم نشد، من تردیدی در دعوت مردم برای اینکه آنجا را با هجوم مردم اصلاح بکنیم به خود راه نخواهم داد.»

بنی صدر در ادامۀ سخنان خود به تشریح اقداماتی که برای تشکیل دولت جدید از زمان انتخابش به عنوان رئیس جمهوری انجام شد و مذاکراتی که دراین زمینه با اعضای شورای انقلاب داشته است پرداخت و با اشاره به این نکته که وی در دوازدهم فروردین، حجت الاسلام سیداحمد خمینی را به عنوان نخست وزیر پیشنهاد کرده است، گفت:

«روزی فرزند امام پیش من آمد و گفت که می آیند و می گویند (همین چیزهایی که نوارش درآمد) که یک وقت قضیۀ مصدق و کاشانی پیش نیاید. و من گفتم بسیار خوب، ما اگر خیال می کنیم که اهل علم و تحقیق و زحمتیم، ما نمی خواهیم داستان شکست ها تکرار شود و دلیلی ندارد که ما انقلاب را به پیروزی نرسانیم و بخواهیم دعوای محبوبیت کنیم، اگر قضیۀ مصدق و کاشانی پیش بیاید و حالا برای اینکه نتوانند تبلیغات سوء بکنند و حرف ها را عوض و بدل کنند و بگویند، شما را پیشنهاد می کنم که بشوید نخست وزیر، که اطمینان کامل باشد که قضیۀ مصدق و کاشانی پیش نخواهد آمد. پس قضیۀ استفاده از نفوذ امام و معنویت در کار نبود، مسئله این بود. ... او را هم امام قبول نکرد.»

بنی صدر همچنین گفت: «راجع به دولت؛ من گفتم... چون یکی از شئونات رئیس جمهوری این است که رئیس قوۀ مجریه است؛ یعنی نخست وزیر و وزرا همکاران او هستند، خب، همکاران من را می شود که من آنها را نپسندم، معنایش این است که من را صغیر فرض می کنند و برایم قیم نصب می کنند. قانون هم می گوید پیشنهاد نخست وزیر با رئیس جمهوری است و نخست وزیر هم باید وزرایش را با تصویب رئیس جمهور معین کند. خب، حرف ها و نقل ها ادامه پیدا کرد و... خلاصه... قرار شد که من آقای میرسلیم را به مجلس معرفی نمایم. آنها هم ایشان را حمایت بکنند بلکه میرسلیم در مجلس مقبول بشود. ... و بعد من را دعوت کردند به مجلس. من رفتم و [در مجلس] گفتم برای اینکه مسئله ای پیش نیاید و در داخل و خارج از کشور عنوان نشود که طرفیت هست و ما باهم مقابلیم، بهتر است که شما یک هیئتی را معین کنید و یک نماینده هم من معین کنم تا اینها بنشینند بین کسانی که داوطلب اند احراز صلاحیت بکنند و بین آنها ما یک کسی را که تفاهم راجع بهش هست ایشان را به مردم معرفی کنیم. من یک نامه نوشتم به آن هیئت و ١٤ نفر که به من پیشنهاد شده بود معرفی کردم.» بنی صدر با ذکر افرادی که از لیست ١٤ نفری حذف کردند گفت: «باید از کسانی که فکر می کنند کاملاً همکاری می توانند با من داشته باشند، آنها را بزنند تا نوبت برسد به آنهایی که نمی توانند و گفتم این اشخاصی هم که زدند اسم بردم: آقای سلامتیان، نوبری، حبیبی، مهندس سحابی، میرسلیم و بعد کلانتری. اینها به تدریج زدند تا برسند به آنجایی که کسانی انتخاب بشوند که همکاری نمی توانند بکنند. ... این نامه را هم نوشتم و گفتم اگر شما بین این چهار نفر می خواهید، من نمی توانم با آنها همکاری کنم. ده تای بقیه اش را می پذیرم که همکاری کنم، گرچه من صالح تر از آنها می شناسم برای نخست وزیری. ... اگر من بنایم بر دعوا و این حرف ها بود خیلی راه خوبی داشتم. هم با حزب می توانستم دعوا راه بیندازم و هم با مجلس. آن هم این طور بود: شروع می کردم یک به یک نخست وزیر معین کردن و آنها هم رد می کردند. درسته؟ دیگر بیشتر از این که نمی شد؟ چند نفر را رد می کردند؟... من بنایم تضعیف مجلس نبوده و نیست. برای اینکه مجلس ضعیف به زیان جمهوری است و به زیان شخص رئیس جمهوری است. مجلس قوی مجلسی است که از خود استقلال داشته باشد و خط مستقیم برود و در امور، جانب انصاف را از دست ندهد و اجازه ندهد که این گروه و آن گروه از عنوان مجلس به نفع خودشان استفاده کنند.»[١]

در پایان سخنرانی تحریک آمیز بنی صدر، بنا به گزارش خبرگزاری پارس، حاضرین درحالی که با سخنان بنی صدر تحریک شده بودند با سردادن شعارهای تندی علیه حسن آیت دست به راه پیمایی زدند.[٢]

[١] روزنامه انقلاب اسلامی، ١٩/٥/١٣٥٩، صص١ و٣.

[٢] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٤٥، ٢٠/٥/١٣٥٩، ص١، تهران، ١٩/٥/١٣٥٩.