وصول به اهداف مقدس انقلاب و سازمان یافتن امور کشور" شده بودید. وزرایی هم که معرفی شدند مورد تصویب شورای انقلاب و تأیید آن جناب قرار گرفتند. منظور آنکه مسامحه یا غفلت و خدای نکرده تقصیر از طرف امام رخ نداده است.»

بازرگان پس از توضیح مفصلی درباره روش کار دولت موقت که مبتنی بر تدریجی بودن مراحل کارها، وجود مشکلات در پیداکردن افرادِ کارآمد با حسن نیت و فعال و نیز احترام به آزادی ها درحدود قانون بوده است، چنین می نویسد: «همچنین دربارۀ کشورهای خارجی تصریح فرموده بودند که به شرط عدم دخالت آنها در امور و رعایت حقوق متقابل، خواهان برقراری روابط اقتصادی و سیاسی هستیم. رهنمود فوق که در ملاقات های حضوری نیز تکرار می گردید ملاک عمل دولت موقت در روابط خارجی بود. این اعتماد و تأیید امام نسبت به دولت موقت در نُه ماه خدمت ادامه داشت و هیچ گاه نخواستید، با آنکه دولت استعفایش را در اختیارتان گذارده بود شخص یا دولت دیگری را تعیین فرمایید. حتی پس از استعفای ١٤ آبان ماه ٥٨ در فرمانی که به عنوان شورای انقلاب صادر فرمودید زحمات طاقت فرسای اینجانب مورد تأیید قرار گرفته بود.»

وی در ادامه می نویسد:

«اولین آوازه های انتقاد و مخالفت علیه دولت و انحراف ملت، از ناحیۀ گروه هایی آغاز شد که مرامشان همواره با آزادی و استقلال و اسلام منافات داشت و به ثمررسیدن انقلاب "نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی" قابل قبولشان نبود؛ آنهایی که کارشان کارشکنی و اخلال است و ایدئولوژی شان تکیه بر تضاد و تعرض و تخریب دارد... حملات و بدگویی های آنان از متصدیان، بیشتر اتهام مزدوری و وابستگی به امریکا بود و توطئه های فرضی امپریالیسم امریکا را که برای آنها اصالت دارد و دشمن شماره یک مکتبی شان می باشد، پیش می کشیدند. مجاهدین خلق [منافقین] نیز در این رهگذر هماهنگی نشان می دادند. چیزی که باعث تعجب و تأسف شد اینکه بعضی از گروه های انقلابی و مسلمان نیز دانسته و ندانسته تحت تأثیر گروه های چپ قرار گرفتند. این آقایان برای آنکه در رهبری قشرها عقب نیفتند و بعضی از نیروهای جوان را که همیشه و در همه جا در شعاع جذبه های مارکسیسم قرار داشته، عاشق داغی و تیزی یا شدت و قاطعیت و به اصطلاح انقلابی هستند، از چنگ چپی ها گرفته به طرف انقلاب (یا حزب) بکشانند، تندتر از آنها خواستند و بلندتر از آنها فریاد زدند. ایجاد اشتهای کاذب در طبقات محروم کردند و انتقام جویی و تجاوزگری را در ادارات و کارخانجات و دهات دامن می زدند. ...

دولت موقت که گناهی جز اجابت امر رهبر انقلاب و اجرای دستوری که دستش داده بودند نداشت، پس از نُه ماه تلاش شبانه روزی بی دریغ و بی منت، وقتی خود را محسود و محصور دید و دراثر تعدد مراکز تصمیم گیری و رقابت های قدرت، راه های خدمت و فعالیت از هر سو