بدین ترتیب، آخرین برگ برنده امریکا رو شد و نیروهای ارتش بعث که جنگ غیررسمی خود را از روزهای آغازین پیروزی انقلاب شروع کرده بودند، در آخرین روز تابستان ١٣٥٩ به طور رسمی و با امید به حمایت امریکا و متحدان غربی اش جنگ علیه ایران را آغاز کردند.

تداوم بحران در مناسبات ایران و عراق

در این دوره بحران و تنش میان دو کشور به طور روزافزونی شدت یافت؛ در این میان برخی اقدامات عراق در عرصه دیپلماتیک و نظامی به وضعیت متشنج مناسبات دو کشور دامن می زد که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد.

آخرین آماده سازی ها

با آغاز تابستان ١٣٥٩، عراق با دقت امور داخلی ایران را زیرنظر گرفته بود و در توطئه کودتای نقاب نقش فعالی به عهده داشت، ولی نسبت به فصل گذشته کم تحرک تر می نمود، به این امید که امریکا بتواند با کودتای نقاب، دولت ایران را سرنگون کند. پس از ناکامی کودتای نقاب، عراق درحالی که از پشتیبانی امریکا نیز بهره مند بود، بار دیگر، به خصوص در حجم وسیع تری در مرداد و شهریور ١٣٥٩، بازیگر اصلی صحنه شد. این بار عراق اقدامات خود را علیه ایران، با اجرای عملیات خرابکارانه در داخل و نواحی مرزی ایران، به خصوص مناطق مرزی غرب کشور و با کمک اطلاعاتی و تسلیحاتی به گروه های معارض مسلح حزب دمکرات کردستان و کومه له شدت بخشید.

دولت عراق همچنین پس از انجام تبلیغات بین المللی و مانورهای دیپلماتیک مبنی بر مشروعیت نداشتن قرارداد ١٩٧٥ الجزایر، به اقدامات عملی برای زیرپاگذاشتن این قرارداد دست زد. ماه های مرداد و شهریور ١٣٥٩ را باید "دوران آماده سازی نهایی عراق برای تجاوز" به خاک ایران نامید. در این دو ماه، عراق با سرعتی باورنکردنی از هیچ اقدامی برای آماده ساختن ارتش و افکار عمومی مردم عراق و همچنین منطقه و جهان برای حمله به ایران فروگذار نکرد.

ادامه حمایت از مخالفان ایران

دولت عراق با آگاهی کامل از مقاصد آتی خود، به پشتیبانی همه جانبه و آشکار از گروه ها و شخصیت های مخالف انقلاب اسلامی پرداخت. برخلاف گذشته، این حمایت ها به صورت مخفی یا مختص گروه و جریان خاصی نبود. صدام حسین در مصاحبه ای در آستانه مرداد ١٣٥٩، دراین باره گفت: «ما با رژیم ایران روابط بدی داریم و بنابراین نباید انتظار داشته باشید که اگر یکی از معارضین و یا مخالفین این رژیم اعلام کرد که در مخالفت با آن است به او جواب منفی بدهیم.»