در ٣١ تیر ١٣٥٩، صدام حسین صریحاً به حکومت جدید ایران حمله کرد و مواضع خصمانه عراق را چنین آشکار ساخت: «اکنون ما نیروی نظامی کافی برای بازپس گرفتن سه جزیره عربی اشغال شده توسط ایران را فراهم کرده ایم و برخلاف تصور عده ای، ما از هنگام اشغال این جزایر در ماه مارس ١٩٧٥ (اسفند ١٣٥٣) نه سکوت کرده ایم و نه دچار رخوت و سستی شده ایم، بلکه از آن زمان و پس از درگیری به جنگ فرسایشی با شاه، توان و قدرت نظامی و اقتصادی خود را در مدت هفت سال افزایش داده ایم.»

اما در آن روزها کشمکش های سیاسی و تشنج آفرینی گروه های مختلف سیاسی و به اصطلاح خلقی، چنان فضای متشنجی را ایجاد کرده بود که تصمیم گیران سیاسی - نظامی و در رأس آن، بنی صدر، رئیس جمهور که در آن مقطع فرمانده کل نیروهای مسلح نیز بود، این سخنان را جدی نگرفتند و حتی با وجود برخی افشاگری ها و هشدارها، سخنان صدام را گوشه ای از تبلیغات جاری و عادی عراق تلقی کردند. اما تحولات بعدی، منظره جدیدی را از روابط دو کشور فرا روی ناظران سیاسی قرار داد. برخی از مهم ترین اقدامات عراق در این فصل به خصوص در مرداد و شهریور ١٣٥٩ به این شرح است:

- افزایش سنگرسازی و ساختن استحکامات مرزی.

- نقل وانتقال گسترده نیروها در تمام خطوط مرزی.

- مانور یگان های اصلی عمل کننده در مناطق مشابه.

تحرکات جدید عراق از اول شهریورماه به گونه ای متفاوت نسبت به گذشته و با برنامه ریزی منسجم و همه جانبه دنبال شد و با بمباران گسترده شهر قصرشیرین در ١٣ شهریور ادامه یافت. شهرهای سومار، مهران و پاسگاه های مرزی خرمشهر نیز زیر آتش سلاح های سبک و سنگین عراق قرار گرفتند. از آغاز نیمه دوم شهریور، ارتش عراق تجاوزات نظامی محدود خود به خاک ایران را آغاز کرد. بهانه چنین اقداماتی، آزادسازی سرزمین هایی ازجمله ارتفاعات میمک (سیف سعد) و منطقه خان لیلی (زین القوس) بود که عراق ادعا می کرد به موجب قرارداد ١٩٧٥ الجزایر، باید طی مراحلی به عراق واگذار می شده، ولی هنوز این کار انجام نشده است. به هرحال، ذکر اخبار روزانه نیمه دوم شهریور ١٣٥٩ خود گویای تجاوزات نظامی عراق به خاک ایران است که در این کتاب در قالب گزارش هایی مبسوط تشریح و تحلیل شده است. خلاصه اهم این اقدامات به این شرح است:

- ١٦/٦/١٣٥٩، ارتش عراق ارتفاعات میمک (سیف سعد) را اشغال کرد.

- ١٩/٦/١٣٥٩، نیروهای عراق منطقه خان لیلی (زین القوس) را تصرف کردند.