یزدی سپس به قرائت نامۀ اول بنی صدر پرداخت که در انتهای آن آمده است: «اسامی که تاکنون به من پیشنهاد شده اند به قرار زیر است. البته همۀ این آقایان دارای شرایط توانایی همکاری با رئیس جمهور نیستند. ممکن است آقایان همه را شایسته تشخیص بدهند. در آن صورت، من از میان آنها یک یا چند تن را که بیشتر دارای شرط توانایی همکاری باشند به مجلس محترم پیشنهاد خواهد کرد: سیدمحمدکاظم بجنوردی، حسن حبیبی، صادق خلخالی، مصطفی چمران، محمدعلی رجایی، عزت الله سحابی، احمد سلامتیان، رضا صدر (وزیر بازرگانی)، محمد غرضی، محمد غروی (استاندار آذربایجان)، جلال الدین فارسی، موسی کلانتری (وزیر راه)، مصطفی میرسلیم، یحیوی (وزیر مسکن)، فهرست وزیران در نوبت دیگر فرستاده می شود.» محمد یزدی به دنبال قرائت نامۀ ریاست جمهوری افزود:

«لازم به تذکر است که آقای حبیبی پس از آنکه در مجلس این فهرست خوانده شد فرمودند که من آمادگی ندارم و استعفا کردند. پس از تحقیقاتی که کردیم در یک جلسه قرار شد با مبادلۀ اطلاعات به یک نتیجۀ نهایی برسیم. در همین زمان نامۀ دیگری ازسوی آقای بنی صدر به ما رسیده بود که متن آن به این شرح است: "بسمه تعالی، هیئت محترم رسیدگی به صلاحیت نامزدی نخست وزیری، به نظرم رسید یک احتمال را به اطلاع شما برسانم و آن اینکه به نظر من آنها که طرح سقوط جمهوری را تهیه و با سماجت به اجرا گذاشته اند بنای کارشان بر ایجاد اختلاف است و طرحشان این است که نگذارند هیچ شخصی که بتواند همکاری و هماهنگی به وجود بیاورد نخست وزیر بشود تا که میان مجلس و رئیس جمهوری و احتمالاً امام مخالفت و ناسازگاری قطعی بشود و به ترتیب زیر عمل کرده اند: ١. کسانی را که فکر می کردند با رئیس جمهوری هماهنگی کامل دارند از ٢ ماه به این طرف از روی قرار و قاعده کوبیده اند: سلامتیان و نوبری. ٢. کسان دیگری در کار آمدند که باز بنای هماهنگی داشتند؛ آنها را هم کوبیدند: حبیبی و سحابی. ٣. بعد نوبت به اعضای حزب جمهوری یا نزدیکان آنها رسید که باز امکان همکاری با آنها بود؛ آنها را هم کوبیدند: کلانتری و میرسلیم. بنابراین، کار را ادامه خواهند داد تاجایی که تنها نامزدهایی باقی بمانند که تن به همکاری نمی دهند و همکاری با رئیس جمهوری را سازش کاری می شمارند. می دانند که رئیس جمهوری مسئولیت این طور اشخاص را نخواهد پذیرفت. فکر کرده اند که به نزد امام بروند که حالا که رئیس جمهوری مسئولیت نمی پذیرد خود شما تأیید کنید، امام این کار را بکند. درنتیجه، اختلاف کامل میان رئیس جمهوری و امام و مجلس بشود و مقدمات سقوط فراهم بگردد. باتوجه به این طرح (ولو