بعدازظهر امروز، امام خمینی در دیدار نمایندگان مجلس شورای اسلامی با ایشان به مناسبت عید سعید فطر، در حسینیۀ جماران سخنان مبسوطی ایراد کرد. در این دیدار که آقای محمدعلی رجایی نخست وزیر نیز حضور داشت، امام خمینی به موارد زیر اشاره کرد:

- «این چهره مجلس اسلامی ماست و اگر از صدر مشروطه - الاّ شاید دوره اول - تا قبل از این مجلس ملاحظه کنید، اینجا جای آن وکلا نبود؛ وکلایی که از طبقه اشراف و از طبقه ثروتمند و مرفّه و حاضر نبودند در یک مجلس چندتایشان با هم جمع بشوند و حاضر نبودند در یک مجلس این طور مسجدی بنشینند و هرکدام در کاخ های بلند - الاّ بعضی ها که آنها هم از سنخ شما بودند - زندگی می کردند.»

- «ما امروز مواجهیم با یک چهره های اسلامی که به غیر از اسلام و به غیر از منافع مملکت خودشان فکر نمی کنند. و من امیدوارم که این مجلس، که مرکب از این طبقة انسانی ملت است، چه آنهایی که مسلم هستند و چه آنهایی که باز برادرهای ما هستند و از اقلیت ها هستند، این چهره ها، چهره هایی است که مال ملت است و امروز ملت راه پیدا کرده است به مجلس و دیروز، در گذشته، ملت هیچ خبری از مجلس نداشت و هیچ عملی نمی توانست انجام بدهد. این موجب شکر است در درگاه خدا. همه تشکر کنیم از یک همچو نعمتی که نصیب ما شده است.

و این تنها مجلس نیست که تحول پیدا کرده است از طاغوت به اسلامیت و انسانیت، سایر نهادهای دولتی هم، چه قوای مسلّحه و چه سایرین ازقبیل وزرا و امثال اینها، آنها هم همین طور هستند. الآن ملت ما می تواند ادعا کند که ما در همه امور ناظریم.»

- «آن چیزی که می خواهم عرض کنم این است که حیف است که چهره نورانی مجلس در آن، یک چیزهایی واقع بشود که مخالف زیّ شما آقایان است.

من معذرت می خواهم که چند کلمه موعظه کنم شما را. شما محتاج به موعظه نیستید، لکن تذکر، برادرها، خودش یک امری است. یکی از عذاب هایی که در جهنم اهل جهنم به آن مبتلا هستند، خِصامُ اهل النّار است. و یکی از نعمت هایی که اهل بهشت متنعّم اند؛ آن اخوانی که اخْواناً عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلین، آن برادری و محبت که بین اهل بهشت است، یکی از نعمت های بزرگ خداست و آن خصامی که در جهنم است، یکی از عذاب هایی است که بر اهل جهنم است که دائم توی سر هم می زنند.

اهل معرفت می گویند که هر چیزی که در بهشت و در جهنم ظهور پیدا می کند سابقه ندارد، از خود آدم است.»

«ما می توانیم خودمان را در این عالم راجع به این محکی که از دو تا آیه شریفه استفاده می شود، بشناسیم که آیا اهل نار هستیم یا اهل بهشت. اگر کارهایمان روی خصام باشد - دشمنی - [اهل نار هستیم.] یک وقت این است که انسان در یک مسئله ای صحبت می کند، مباحثه